Καλύτερα στο σπίτι

Σήμερα το απόγευμα είπα να καθίσω και να βάλω σε μια σειρά το αρχείο μου με τις φωτογραφίες μου. Εκεί που έκανα το ξεκαθάρισμα (ποια θα μπει σε αλμπουμ, ποια σε τοίχο, ποια πίσω στο κουτί, ποια θα καταστραφεί μαζί με το αρνητικό της…) έπεσα πάνω στην φωτογραφία που βλέπετε.


Αυτή είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι εγώ όταν βγαίνω από το σπίτι μπλέκομαι σε πολύ επικίνδυνες καταστάσεις. Ειδικά όταν αποφασίζω να πάω μία εκδρομή, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση.
Άκυρη η εξόρμηση το weekend, λοιπόν. Μόλις θυμήθηκα γιατί έπρεπε να είχα αρνηθεί από την αρχή…

Advertisements

Πανσέληνος

Πότε είναι η επόμενη; Ξέρει κανείς;

Είναι το μόνο φαινόμενο που πιστεύω ότι με επηρεάζει ψυχοσωματικά…

Σεληνιάζομαι και παίρνω τους δρόμους, εγκαταλείπωντας για ώρες το σπίτι μου!!!
(τρομακτικό δεν είναι;)

Επιτέλους

Ξεμπερδέψαμε και με αυτή την έκλειψη!

Ευτυχώς η επόμενη πέφτει κομματάκι μακρυά…

Θα κάνουμε ξανά 82 χρόνια για να δούμε σχετικό θέμα σε κάποιο blog!

Γαστρεντερίτιδα

Ήταν τελικά το κρύωμα και όχι κρύωμα.
Αποτέλεσμα; Οι συχνές μου επισκέψεις όλη την ημέρα στην τουαλέτα.
Δύο κιλά πρέπει να έχασα…

Κρύωμα

Σήμερα από το πρωί δε σηκώθηκα με πολύ όρεξη. Ήθελα να κοιμάμαι συνέχεια. Έβαλα μουσική και επέστρεψα στο κρεβάτι.
Αργότερα άρχησε να με ενοχλεί η κοιλιά μου και να έχω κρυάδες. Έβαλα το θερμόμετρο και είχα δέκατα. Πάλι κρύωσα…
Πήρα δύο ντεπόν και κουκουλώθηκα. Ο πατέρας μου ακόμα μουρμουρίζει…

Για να ξεχνιέμαι


Έξω βρέχει…
Πόσο ακόμα;

Ξυπνάω

Το πρώι και ανοίγω τον υπολογιστή. Πρώτο πρώτο φτάνει ένα μήνυμα από τη φίλη μου Μαριέττα. Τι να ήταν; Ένα καινούριο ποίημα…
Απολαύστε το.

Οταν σε δώ πρώτη φορά
αν ήμουν σκύλος, σίγουρα
θα είναι τέτοια η χαρά
που θα μου φύγει η ουρά.

Κι αν είμαι γάτα, τι να πώ,
μου φαίνεται πιο πιθανό,
σαν αίλουρος να πεταχτώ
ν’αρχίσω το γουργουρητό.

Τώρα όμως για να δώώ
να είμαι κάτι εξωτικόό
κάτι που ‘ναι φιλικόό
έξυπνο και λίγο πονηρόό

ΜΑ’Ι’ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΣΟΥ