Workaholic

Μέση διάρκεια ημερήσιας εργασίας: 11 ώρες

Εργάσιμες ημέρες: 6

Ώρα έναρξης βραδινού ύπνου: όλο και πιο νωρίς. Μπορεί και πριν τις 11.

Ώρα αφύπνησης: όλο και πιο νωρίς, επίσης. Μπορεί και πριν τις 7 το πρωί (χωρίς ξυπνητήρι)

Πλέον η κοινωνική μου ζωή περιορίζεται κυρίως τις Κυριακές. Βραδινή έξοδος; Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που βγήκα βράδυ. Μάλλον, ήταν ακόμα Αύγουστος και περιορίστηκε σε θερινό σινεμά. Παρασκευές, δε βγαίνω, είμαι πτώμα από τη δουλειά και συνήθως έχω δουλειά το Σάββατο το πρωί. Για Σαββατόβραδο, ούτε λόγος. Πέρα από το ότι νυστάζω από τις 11, σιχαίνομαι να βγαίνω τα Σάββατα. Αν και, όπως πάει το πράγμα, σε λίγο τα Σάββατα θα μοιάζουν με Πέμπτες, από την αφραγκειά που θα έχει ο κόσμος.

Κι ενώ η αγορά στεγνώνει από ρευστό και η ανεργεία χτυπάει κόκκινο, εγώ το έχω ρίξει στη δουλειά. Τελικά, είναι ο μοναδικός τρόπος για να αποφύγεις το αίσθημα μιζέριας που έχει κατακλείσει την ελληνική κοινωνία τους τελευταίους μήνες. Και βέβαια, ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσεις μέσα από την κρίση. Η οποία κρίση, εδώ που τα λέμε, κάθε άλλο παρά οικονομική είναι, αλλά δε θα επεκτεθώ αυτή τη στιγμή, γιατί προέχει να εκθέσω το προσωπικό μου δράμα.

Και ενώ η δουλειά γεμίζει το χρόνο μου, αυξάνει την αυτοπεποίθησή μου, ικανοποιεί την ανάγκη μου για κοινωνικοποίηση και πολλά άλλα, η τσέπη μου εξακολουθεί, αγαπητέ μου αναγνώστη, να είναι άδεια. Εκείνα τα λεφτά που την προηγούμενη Κυριακή λέγαμε ότι θα έπαιρνα τη βδομάδα που μας πέρασε; Ε, ακόμα τα περιμένω. Και δεν πρόκειται να τα δω πριν το τέλος αυτής που μας έρχεται. Μπορεί να πάει και τη μεθεπόμενη, δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι.

Αλλά δεν απελπιζόμεθα. Η θεραπεία είναι μία. Εργασιοθεραπεία. Είπαμε, μας ανεβάζει το ηθικό, ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα (μαζί και την αφραγκειά μας), και αυξάνουμε τις πιθανότητες για περισσότερα έσοδα.

Και μιας και είναι Κυριακή, η μοναδική μέρα που δε δουλεύω (ακόμα, γιατί και σήμερα θα μπορούσα να έχω ραντεβού) ας χαλαρώσουμε και ας βγούμε στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης με φίλους. Και όχι, όσο και να ανέβει η θερμοκρασία, σε παραλία δε θα πάω. Έχουμε βγει από τους καλοκαιρινούς ρυθμούς πλέον και δεν επιτρέπονται πισωγυρίσματα στην ψυχολογία μας.

ΥΓ1: Τις τελευταίες ημέρες στο γραφείο κάνουμε σεμινάρια διαχείρισης χρόνου. Η χρησιμότητά τους στην περίπτωσή μου θα κριθεί από το αν θα μου δοθεί η δυνατότητα να αυξήσω τον ελεύθερο χρόνο μου κατά τη διάρκεια της ημέρας.

ΥΓ2: Την προηγούμενη Κυριακή πέτυχα τον στόχο μου. Βρήκα παρέα και πήγα στο James Joys. Φυσικά και δε μπορούσα να σηκωθώ από την καρέκλα μετά το φαγητό. Αντί σαλάτας, παραγγείλαμε ένα επίπλεον κύριο πιάτο. Μια κρεατόπιτα. Η σερβιτόρα ευγενικά άφησε να εννοηθεί ότι το θεωρούσε άρρωστο να φάμε σαν ζώα. Τα άδεια πιάτα την άφησαν άφωνη.

ΥΓ3: Σήμερα δεν έχει ούτε φωτογραφίες, ούτε βίντεο, ούτε λινκ. Στο επόμενο ποστ και βλέπουμε…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s