Από Κυριακή σε Κυριακή

Τελικά, καθιερώθηκε. Γράφω κάθε Κυριακή. Τις Κυριακές είμαι χαλαρός, τότε γράφω. Από το ολότελα… Η δουλειά βλέπεις δε μου αφήνει χρόνο καθόλου. Και ακόμα περιμένω να πάρω λεφτά από δουλειές που έκλεισα. Δεν πειράζει, λέω, θα τα πάρω όλα μαζεμένα. Και είχα και μήνυμα από τη σπιτονοικοκυρά που μένει επαρχεία: «Θα σε παρακαλούσα το ενοίκιο να μπαίνει τις πρώτες μέρες του μήνα. Ευχαριστώ«. Δεν απάντησα. Θα πάρει δύο ενοίκια μαζεμένα, άχνα δε θα βγάλει. Τώρα που το σκέφτομαι, αν τα πάρω μαζεμένα όλα μέχρι αρχές Οκτώβρη, να της βάλω και το Νοέμβρη για να βγάλει τελείως το σκασμό. Τουλάχιστον, από μένα θα πληρωθεί. Αν έκανα δουλειά της γενιάς μου, των 700 ευρώ (που τώρα έγινε πια των 592 ή κάτι τέτοιο), σίγουρα θα αντιμετώπιζα πλέον την απειλή της έξωσης. Μάλλον, θα είχα επιλέξει την λύση της συγκατοίκισης ή της φυγής στην επαρχία. Απορώ που κάποιοι επιμένουν να δουλεύουν για φραγκοδίφραγκα και δε σηκώνονται να φύγουν να πάνε στα χωριά τους, που και περισσότερες προοπτικές να μην έχουν, σίγουρα θα έχουν λιγότερα έξοδα. Και θα μου πεις, κι εσύ από επαρχεία είσαι, γιατί δε φεύγεις; Γιατί να φύγω; Μια χαρά δουλειά έχω. Μπορεί να περνάω τα ζόρια μου μέχρι να στρώσει η δουλειά και να έχω την καβάτζα μου, αλλά σίγουρα δεν περιμένω να ζήσω από ένα μισθό πείνας ούτε ζω με το άγχος της απόλυσης και της ανεργίας.

Αλλά ας αφήσουμε τη δουλειά Κυριακάτικα (παρότι έχω και σήμερα ραντεβού). Όταν χαλαρώνω θέλω να σκέφτομαι ευχάριστα πράγματα. Όπως, το Παρίσι που θα πάω τον Οκτώβρη. Μετράμε μέρες πλέον. Τελικά, πάντα πρέπει να έχεις κάτι να περιμένεις. Μικρούς σταθμούς που σπάνε σε κομμάτια την καθημερινότητα και γεμίζουν με προσμονή το μυαλό σου για να αντέχεις στις δύσκολες στιγμές της δουλειάς σου. 13 Οκτώβρη, λοιπόν, είναι η μέρα που περιμένουμε με ανυπομονησία. Βέβαια, στο γραφείο ακόμα δεν έχω πει τίποτα. Θα το ανακοινώσω μάλλον αυτή τη βδομάδα και θα βρω και κάποιον να «φορτώσω» τα επείγοντα.

Μέχρι τότε, δουλειά και πάλι δουλειά! Έτσι δεν είπαμε ότι θα βγούμε από την κρίση; Μάλλον, από την κρίση θα βγούμε ούτως ή άλλως. Το πότε και το πώς είναι το ζητούμενο. Και σίγουρα δε θα είναι το ίδιο για όλους. Γιατί υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που δεν αντιλαμβάνονται καμία διαφορά με την προ κρίσης εποχή. Αλλά και αυτοί ανήκουν σε δύο κατηγορίες. Είναι αυτοί που και πριν ζούσαν στο όριο της φτώχειας, οπότε η κρίση καθόλου δεν άλλαξε την κατάστασή τους, και είναι και αυτοί, που όση απώλεια εισοδήματος και να έχουν, πάλι θα περνάνε καλά χωρίς να σκέφτονται πόσα θα ξοδέψουν. Οι υπόλοιποι, θα πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή, καλή διάθεση και όρεξη για δουλειά και δημιουργία. Ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση είναι ευκαιρία. Ας την αρπάξουμε, λοιπόν, από τα μαλλιά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s