Η Κυριακή της αβεβαιότητας

Κανονικά σήμερα έπρεπε να βρίσκομαι στο Λουτράκι που η φίλη μου η Μ. βαφτίζει τα δίδυμα κοριτσάκια της. Αλλά ας όψεται η αφραγκιά μου. Πού θα πάει, όμως, αυτή τη βδομάδα θα πληρωθώ και όλα μου τα προβλήματα θα λυθούν! (λέμε τώρα…)

Πάντως. ό,τι και να να γίνει δε χάνουμε το κέφι και την αισιοδοξία μας. Σε ένα μήνα έχω ταξιδάκι. Πέντε μέρες στο Παρίσι! Κλεισμένα εισιτήρια και ξενοδοχείο. Θα μένουμε στη Rue de Rivoli, σε έναν από τους πιο διάσημους δρόμους, όχι μόνο του Παρισιού, αλλά όλου του κόσμου. Βέβαια, το ξενοδοχείο που βρήκαμε έχει ένα μικρό ελάττωμα. Δεν έχει ασανσέρ. Και το δωμάτιο θα βρίσκεται ή στον πέμπτο ή στον έκτο όροφο. Επίσης, από σχόλια επισκεπτών που διαβάσαμε, όλοι θεωρούν αρνητικό την έλλειψη ασανσέρ και τη στενή σκάλα, που δε χωράς να ανέβεις με τις αποσκευές σου. Από την άλλη, μας άρεσαν οι φωτογραφίες και το γεγονός ότι βρίσκεται σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης και ακριβώς δίπλα από μετρό, καθώς επίσης σε ένα πολύ ζωντανό κομμάτι του Παρισιού. Τέλος πάντων, ωραία θα περάσουμε!

Τώρα θα με ρωτήσει κάποιος, πώς γίνεται σήμερα να μη μπορείς να πας μέχρι το Λουτράκι και να κανονίζεις ταξίδι στο Παρίσι για τον άλλο μήνα; Εύκολα. Το ότι σήμερα είμαι άφραγκος είναι ένα εντελώς τυχαίο γεγονός. Κανονικά θα έπρεπε να έχω πάρει τα λεφτά μου και να μη μιζεριάζω τώρα. Αλλά δεν περνάνε όλα από το χέρι μας. Οπότε ευχαριστημένοι είμαστε κι έτσι. Ευτυχώς χθες έβρεξε και κλείστηκαν όλοι σπίτια τους και δε χρειάστηκε να βγω να πάω κάπου. Σήμερα, δεν το βλέπω να βρέχει, αλλά μια ψύχρα την αισθάνομαι όσο να πεις. Μήπως αύριο χρειαστώ σακάκι στη δουλειά; Θα δούμε. Πάντως, δε μπορώ να τη βγάλω πάλι μέσα στο σπίτι και σήμερα. Κάτι πρέπει να κανονίσω. Βασικά, μου έχει λείψει να πάω να ξεκοιλιαστώ στο James Joys στο Μοναστηράκι. Ακροβατεί στα όρια του junk food, αλλά με μια gourmet νότα. Εντάξει, καμία σχέση με μεσογειακή διατροφή, αλλά έχει όμορφες αυθεντικές γεύσεις από την ιρλανδική και βρετανική κουζίνα. Αυτή που έχουν τέλος πάντων. Και με αυτό το φθινοπωρινό καιρό είναι ότι πρέπει το μέρος. Για να δούμε, θα ακολουθήσει κανείς ή θα μείνω με τη χαρά που το σκέφτηκα;

Αυτά για την ώρα. Σας φιλώ και να προσέχετε.

Advertisements

Γραφείο Κυριακάτικα;

Κυριακή πρωί και περιηγούμαι ασκόπως στο διαδίκτυο. Και πέφτω πάνω στο πιο ωραίο γραφείο που έχω δει ποτέ μου. Ένα γυάλινο γραφείο μέσα σε ένα δάσος κοντά στη Μαδρίτη.

Εδώ το βρήκα αυτό το γραφειάκι.

Και επειδή μου άνοιξε η όρεξη, βρήκα εδώ και αυτά τα πλωτά γραφεία που τα παίρνεις και τα δένεις σε όποια μαρίνα θες.

Και μετά βρήκα κι άλλο ένα γραφείο μέσα σε δάσος. Αυτό βρίσκεται στο Bedfordshire στην Αγγλία και σχεδιάστηκε από τους Nicolas Tye Architects για δική τους χρήση.

Μη μου πείτε ότι δε θα πηγαίνατε με κέφι σε ένα τέτοιο χώρο για να δουλέψετε.

Πάντως, τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι και το πιο φυσιολογικό πράγμα να κάθομαι πρωί Κυριακής να σκέφτομαι γραφεία και εργασιακούς χώρους. Παρεμπιπτόντως, σήμερα έχει και έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο. Δε θα ήταν άσχημα μια βόλτα από κει και μετά περπάτημα προς Μοναστηράκι – Θησείο. Καλή ιδέα!

Και μερικές φωτογραφίες ακόμα, οι οποίες ελπίζω ότι δε θα σας κάνουν να μελαγχολήσετε όταν θα κάνετε συγκρίσεις με τον δικό σας εργασιακό χώρο.

Καλό μήνα!

Μπορεί να μπήκε ο Σεπτέμβρης, αλλά ακόμα δεν έφυγε το καλοκαίρι…

…αφιερωμένο σε όσους εύχονται «καλό χειμώνα«, όταν επιστρέφουν από τις διακοπές.

Δύσκολη η προσαρμογή

Δεύτερη εβδομάδα που έχουν τελειώσει τυπικά οι διακοπές μου, αλλά ακόμα δεν έχω προσαρμοστεί στις εργασιακές απαιτήσεις. Επικίνδυνο το ελεύθερο επάγγελμα. Δεν έχεις κανένα πάνω από το κεφάλι σου, δεν έχεις συγκεκριμένο ωράριο, ούτε πιεστικά χρονοδιαγράμματα, αλλά πρέπει να μπορείς να επιβάλεσαι στον εαυτό σου. Χωρίς αυτοπειθαρχία είσαι καταδικασμένος να αποτύχεις. Δεν είναι κακό να τεμπελιάσεις βέβαια και λίγο, αρκεί να μη σου γίνει συνήθεια.

Αυτό τον κίνδυνο αντιμετωπίζω πλέον. Έχω χαλαρώσει υπερβολικά και η τεμπελιά τείνει να μου γίνει συνήθεια. Βρίσκομαι ακριβώς στο σημείο που αν δεν δραστηριοποιηθώ άμεσα, θα είναι σκούρα τα πράγματα τον επόμενο μήνα. Τα γράφω, λοιπόν, για να τα διαβάζω και να επανέρχομαι όσο γίνεται γρηγορότερα. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που μου επιτρέπω το καθισιό. Από αύριο μπαίνω ξανά σε κανονικούς ρυθμούς. Είναι και πρώτη του μηνός άλλωστε. Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα!

Να μη λέμε ύστερα ότι μας φταίει η κρίση για την κατάντια μας…

Και κάτι αφιερωμένο στους τεμπέληδες και στα παιδάκια που σε λίγες μέρες επιστρέφουν στα θρανία τους:

Διακοπών μνημόνιον

Αγαπητό μου ιστολόγιο.

Ελπίζω να σου αρέσει το νέο σου σπιτάκι. Εγώ ακόμα δεν είμαι και πολύ σίγουρος.

Το ξέρω δεν ήμουν και πολύ πιστός τώρα τελευταία. Αλλά μη λέμε κάθε φορά τα ίδια. Έχουμε καταντήσει βαρετοί.

Τελειώνει σε λιγάκι και το καλοκαιράκι, αλλά κώλο δε λέμε να βάλουμε κάτω. Με την πρώτη ευκαιρία, όλο και σε κάποια παραλία τρέχουμε. Εδώ να πω ότι και φέτος δεν έκανα τις διακοπές που θα ήθελα και θα μου άξιζαν, αλλά έκανα πρόοδο σε σχέση με πέρυσι. Τη βδομάδα πριν το δεκαπενταύγουστο πήγαμε πέντε μέρες στις Σπέτσες. Μετά την έβγαλα εδώ στην Αθήνα να κρύβομαι από τον καύσωνα.

Στις Σπέτσες, όμως, πολύ ωραία περάσαμε και εύκολα θα ξαναπήγαινα και το Σεπτέμβρη. Φυσικά και τις μέρες που ήμασταν εκεί, είχε πολύ λίγο κόσμο και κανείς δεν ασχολιόταν με το γάμο της χρονιάς. Και εννοείται πως ούτε και θα διανοούμασταν να βρεθούμε εκεί μέσα σ’ αυτό το πανηγύρι.

Και με καϊκάκι πήγαμε στις παραλίες (στις περισσότερες δηλαδή) και αμαξάκια χρησιμοποιούσαμε για μεταφορικό μέσο και δεν ντρέπομαι να το πω και φωτογραφίες πολλές βγάλαμε και περπατήσαμε πάρα πολύ, αφού μηχανάκια δε μπορούσαμε να νοικιάσουμε μια και δεν είχε κανείς μας δίπλωμα για μηχανάκι. Κάτι γριές τουρίστριες δε μου φαίνονταν κάτοχοι διπλώματος, αλλά ας μην είμαστε καχύποπτοι.

Tips:
1.Τα παραδοσιακά μόνιππα αμαξάκια που σε κάνουν βόλτα στην πόλη. Ακόμα και για μια απλή βόλτα από την Ντάπια ως το παλιό λιμάνι, αξίζει τον κόπο (και τα 10€). Εμείς τα χρησιμοποιούσαμε σαν ταξί τουλάχιστον δις ημερησίως.
2.Μικρές ερημικές παραλίες με κρυστάλινα νερά. Να τις ανακαλύψετε μόνοι σας.
3.Η πραγματικά μοναδική αρχιτεκτονική του νησιού. Κάθε σπίτι και ένα μοναδικό έργο τέχνης.
4.Η ξενάγηση από τον καπετάνιο του Navigator, το καϊκι που σε πάει στις παραλίες του νησιού. Περιλαμβάνει όλα τα αξιοθέατα των Σπετσών μαζί με αξιομνημόνευτα σχόλια από τον καπετάνιο. Παραλίες, μοναστήρια, εκκλησάκια, φάροι(the light house), ξενοδοχεία, κέντρα διασκέδασης, σπηλιές, βίλλες προσωπικοτήτων, νησάκια δένονται με ιστορικές λεπτομέρειες σε μια ξενάγηση που θες να την ξανακούσεις.

Να και μερικές φωτογραφίες:

Και βέβαια δεν είναι μόνο αυτές. Έχουμε βγάλει εκατοντάδες φωτογραφίες. Εν καιρώ θα ανεβάσω κι άλλες.

Πάσχα;;; Last year!!!

Είναι ωραίο τελικά να αγνοείς τις γιορτές. Μια καλή ευκαιρία να βρεθείς με τον εαυτό σου και να βάλεις σε μια τάξη τις σκέψεις σου και το σπίτι σου. Αυτή την ευκαιρία την εκμεταλλεύτηκα φέτος. Δεν πήγα σπίτι μου για Πάσχα. Δε μου αρέσουν άλλωστε οι γιορτές και πολύ περισσότερο οι θρησκευτικές. Όχι δεν είμαι από το είδος του θρησκευόμενου πιστού. Εντελώς άθεος. Δεν έχω καμία αμφιβολία αν υπάρχει ή όχι θεός. Δε φοβάμαι καθόλου αν κάνω λάθος. Ο κάθε σκεπτόμενος μορφωμένος άνθρωπος θα έπρεπε να είχε ξεπεράσει ήδη τέτοιου είδους ανησυχίες. Δεν το συνεχίζω, όμως, άλλο το θέμα, γιατί πολλοί είναι που προσβάλλονται όταν θίγεις την θρησκευτική τους πίστη. Δικαίωμά τους. Δικαίωμά μου κι εμένα να πιστεύω ό,τι θέλω. Αλλά ρε παιδάκι μου, πώς να το πω, συναντάς ανθρώπους με εξαιρετική μόρφωση και ευφυΐα και όταν συζητάνε για θρησκεία και το υπερφυσικό είναι σαν να σταματάει να λειτουργεί ο εγκέφαλός τους!

Τέλος πάντων. Δε θα το αναλύσω. Εγώ, λοιπόν, φέτος, προς μεγάλη απογοήτευση γονέων και συγγενών, δεν πήγα στο πατρικό μου και δεν έκανα Πάσχα. Και τύψεις δεν έχω. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, έχω πάψει να κάνω πράγματα για να ευχαριστιούνται μόνο οι άλλοι. Πρέπει να το αισθάνομαι κι εγώ και να συμμετέχω ευχάριστα. Εγωιστικό; Μπορεί. Είχα, όμως, την ευκαιρία να βάλω σε τάξη λίγο τις σκέψεις μου και το νέο μου σπίτι. Έκανα και βόλτες στην άδεια πόλη, την οποία πολλοί εγκατέλειψαν, παρά την οικονομική κρίση. Και το σημαντικότερο, ξεκουράστηκα! Αλλά για πολύ ξεκούραση! Τόσο που με κούρασε! Δεν είμαι εργασιομανής, αλλά μου την έδωσε ορισμένες στιγμές που καθόμουν χωρίς να κάνω τίποτα. Δεν ξέρω. Ίσως και να βαρέθηκα μόνος μου. Δε μετανιώνω, βέβαια, που δεν έφυγα κι εγώ να «γιορτάσω». Σε καμία περίπτωση. Ίσα ίσα που όταν σκέφτομαι για λίγο το ενδεχόμενο, με πιάνει απελπισία! Από την άλλη, όλη μέρα ψάχνω κάποιον που να έμεινε στην πόλη για να πάω για καφέ ή για ποτό, αλλά μόλις κάποιος ανταποκριθεί βρίσκω δικαιολογία και αποφεύγω να βγω από το σπίτι. Είναι φυσιολογικό τώρα αυτό; Γιατρέ μου, έχω αρχίσει και τρελαίνομαι και δεν το ξέρω; Αν δεν είναι αυτό σχιζοφρένεια τότε τι; Α, και μόλις άρχισαν να ρίχνουν και τις πρώτες κροτίδες για την επικείμενη Ανάσταση του Κυρίου. Κι η ώρα δεν είναι ακόμα ούτε 7… Πάντως ανησυχία δεν υπάρχει. Όπως, είπαν και στο δελτίο ειδήσεων πριν από λίγο, έγινε και φέτος η λήψη του Αγίου φωτός από τον Πανάγιο Τάφο. Ησύχασα κι εγώ, θα αναστηθεί και φέτος.

Και τώρα που μιλάμε για ανάσταση, αυτή η δόλια η οικονομία μας πότε θα βγει από το λήθαργο; Ή για να τα λέμε πιο σωστά τα πράγματα: θα βγει ποτέ; Αυτή φοβάμαι δεν τη σώζει ούτε η Δευτέρα παρουσία! Έχουμε σταματήσει, άλλωστε, προ πολλού να παράγουμε οτιδήποτε. Και πλέον συνειδητοποιούμε ότι το κράτος μας ομοίαζε με την οικονομική κατάσταση του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, που παίρνει νέα δάνεια για να καλύψει τις προηγούμενες οφειλές από κάρτες, στεγαστικά και καταναλωτικά. Σταμάτησαν και οι διαφημίσεις με εορτοδάνεια και διακοποδάνεια. Λες και όποιος τα έπαιρνε έφευγε για διακοπές. Τρύπες μπάλωναν όλοι. Το ίδιο κάνει και η κυβέρνηση. Προσπαθεί να μπαλώσει τρύπες. Με περικοπές και νέα δανεικά. Αλλά πού θα φτάσει αυτό; Ουφ! Μη σας κουράζω άλλο μ’ αυτά. Έχετε και τον Αυτιά άμα θέλετε… αλλά τι να το κάνεις; Όλη μέρα να σκέφτεσαι μόνος, εξαντλείς όλα τα θέματα και σκέφτεσαι και τα σοβαρά. Μυαλό είναι αυτό, πετάγεται πότε από δω και πότε από κει. Μπορείς να το σταματήσεις; Όπως καταλαβαίνετε δεν είναι εύκολο. Άλλωστε, βλέπετε πως παραληρώ. Και πριν πιάσετε το ποντικάκι και εξαφανιστείτε από το βλόγι μου, σας αποχαιρετώ εγώ. Γιατί αν συνεχίσω, θα γράψω μέχρι και πώς το έκαναν οι πρώτοι άνθρωποι των σπηλαίων κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του μάγου-φυλάρχου μην τυχόν και μοιχεύσουν! Το τελευταίο είναι επιρροή από τις τέσσερις διαφορετικές κινηματογραφικές μεταφορές της ιστορίας του Μωυσή και των δέκα εντολών, που παρακολούθησα τις τελευταίες δύο ημέρες στην τηλεόραση. Μα, δεν υπάρχουν πια άλλες ταινίες; Και μια άλλη απορία. Καλά να δεχτώ ότι μέρες που είναι θα βάλουν και μια θρησκευτική ταινία παραπάνω, αλλά είναι ανάγκη να βάζουν ό,τι ταινία τους βρίσκεται με χλαμύδα; Η Κλεοπάτρα γιατί είναι must το Πάσχα ποτέ δεν το κατάλαβα.

Λοιπόν. Αυτό ήταν. Τέλος για την ώρα. Σας χαιρετώ! Και καλά να περάσετε και τις επόμενες δύο εορταστικές μέρες! Εγώ πάλι ελπίζω πως δε θα τρελαθώ μέχρι την Τρίτη!

Μετακόμισα!!!

Νέα μου γειτονιά το κέντρο της Αθήνας! Πιο κέντρο δε γίνεται! Ακόμα δεν έχω τακτοποιήσει τα πράγματά μου, αλλά ήδη το δυαράκι μου μού έχει πάρει το μυαλό! Μικρό και συμμαζεμένο! Και το έβαψα και ωραία! Και όλα μες στα πόδια μου, και παντού πηγαίνω μόνο με τα πόδια!

Βέβαια, αυτό το τελευταίο είναι δίκοπο μαχαίρι. Εμένα μου αρέσει να οδηγάω και δε δυσανασχετώ στο μποτιλιάρισμα. Έχει ήδη αρχίσει να μου λείπει το αυτοκίνητό μου. Το χρειάζομαι όλο και λιγότερο, αλλά το γεγονός αυτό ουδόλως ανακουφιστικό είναι για μένα. Δε θέλω να γίνω σαν αυτούς που βγάζουν για βόλτα το αυτοκίνητο κάθε Σαββατοκύριακο! Αλλά από την άλλη δε μπορώ να πω ότι δεν είναι συγκλονιστικό να βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού μου και σε λίγα λεπτά να βρίσκομαι στη δουλειά μου, χωρίς να μπω σε κανένα όχημα…

Κατά τα άλλα, όλα καλά! Και για το τέλος ένα ωραίο βιντεάκι από την αγαπημένη μου Άννα Γούλα, που προσφάτως ανακάλυψα και δηλώνω φανατικός θαυμαστής της!

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τη θαλπωρή του σπιτιού μας…Δε νομίζετε;

Αρέσει σε %d bloggers: