Αρχείο ετικέτας Απρόοπτα

Η μύγα

μύγαΈτσι για την ιστορία να αναφέρω ότι κάποτε εκεί που καθόμουν και κοίταζα το ταβάνι μπήκε μέσα στο δωμάτιο μια μύγα. Η μύγα έφερε βόλτα όλα τα έπιπλα και κατάληξε να ξαποστάσει πάνω στη μύτη μου. Στην αρχή δεν έκανα καμία κίνηση για να τη διώξω, μη θέλοντας να ταράξω τη γαλήνια ηρεμία μου. Βέβαια, η μύτη είναι ευαίσθητο όργανο και η μύγα τη γαργαλούσε με τα μικροσκοπικά της πόδια. Ανεπαίσθητα το χέρι μου κινήθηκε να τη διώξει. Η γαλήνια ηρεμία μου μόλις είχε τελειώσει. Η μύγα έκανε μια βόλτα πάνω από το κεφάλι μου και αυτή τη φορά κάθισε στο μέτωπό μου. Δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με μια μύγα, σκέφτηκα. Το χέρι μου έκανε πάλι την ίδια κίνηση για να διώξει τη μύγα και την κυνήγησε με ανοιχτή την παλάμη μου την ώρα που η μύγα έκανε τη δεύτερη περιστροφή της πάνω από το κεφάλι μου. Ατρόμητη η μύγα, μόλις το χέρι μου ξάπλωσε ξανά πάνω στο στήθος μου, επέστρεψε στην αρχική της θέση, πάνω στη μύτη μου. Όλη αυτή την ώρα όλα τα υπόλοιπα μέλη του σώματός μου παρέμεναν ακίνητα, προσπαθώντας να διατηρήσουν την γαλήνια ηρεμία μου. Τα μάτια μου εξακολουθούσαν να είναι καρφωμένα στο ταβάνι. Αυτή τη φορά το χέρι μου κινήθηκε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα κάνοντας αέρα πάνω από το κεφάλι μου για να παραμείνει η μύγα μακρυά μου. Πριν ξαπλώσει ξανά πάνω στο στήθος μου, έξυσε την μύτη μου, η οποία είχε ερεθιστεί από το περπάτημα της μύγας. Η μύγα, τρομαγμένη κάπως, κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και τίναζε τα φτερά της. Με την άκρη του δεξιού μου ματιού, το άλλο ήταν ακόμα καρφωμένο στο ταβάνι, την είδα δειλά δειλά να περπατάει πηδηχτά και να με πλησιάζει ξανά. Αυτή τη φορά με ένα απότομο πέταγμα, ήρθε και προσγειώθηκε πάνω στα δάχτυλα του ποδιού μου. Περπάτησε από το μεγάλο δάχτυλο και συνέχισε κάτω από αυτό να κατευθύνεται στο πέλμα. Άλλο ένα ευαίσθητο σημείο. Τίναξα ελαφρά το πόδι κι αυτή με ένα μικρό πέταγμα βρέθηκε στην άλλη πατούσα. Τίναξα και τα δύο πόδια και έτριψα τα πέλματα μεταξύ τους για να φύγει το γαργαλητό και η φαγούρα που μου προκάλεσε η επίσκεψη του πτερωτού εντόμου. Η μύγα βρέθηκε στην συρταριέρα απέναντι από το κρεβάτι και αφού τίναξε έντονα τα φτερά της, πέταξε ξανά για την μύτη μου. Πλέον, δεν κοιτούσα καθόλου το ταβάνι, αλλά παρακολουθούσα τις κινήσεις της ενοχλητικής μύγας. Αστραπιαία αντέδρασα στην επίθεση της μύγας και άρχισα να τη διώχνω κουνώντας και τα δύο μου χέρια πάνω από το κεφάλι μου. Η γαλήνια ηρεμία μου ήταν πια οριστικά παρελθόν. Η μύγα, σαστισμένη, πέταξε μέχρι το φωτιστικό του ταβανιού και κρεμάστηκε από εκεί να κοιτάει το θύμα της. Ο κορμός μου είχε ανασηκωθεί ολόκληρος και την κοίταζα απειλητικά. Έξαλλος, σηκώθηκα από το κρεβάτι και άρπαξα ένα μπλουζάκι από την καρέκλα. Το ανέμισα προς το φωτιστικό για να τη διώξω από το καταφύγιό της. Αυτή πέταξε και έφερε μερικές βόλτες στο δωμάτιο μέχρι που στάθηκε πάνω στο τζάμι του παραθύρου. Πλησίασα αργά και αθόρυβα πίσω της και έφερα με προσοχή την παλάμη μου κοντά της. Μόλις με κατάλαβε σηκώθηκε να με αποφύγει, αλλά το πέταγμά της προς τα πίσω την έφερε πάνω στην παλάμη μου και η αμέσως φυγή προς τα εμπρός την έριξε ξανά πάνω στο τζάμι. Το χέρι μου την ακολούθησε αμέσως και την εγκλώβισε πάνω στην γυάλινη παγίδα. Έμεινα ακίνητος μερικά δευτερόλεπτα και την ένιωθα να κινείται νευρικά για να ξεφύγει. Σκεφτόμουν πώς θα ξεφορτωθώ οριστικά τον φτερωτό μπελά που χάλασε την γαλήνια ηρεμία μου. Να την ζουμπίξω και να την λιώσω πάνω στο τζάμι; Αηδιαστικό. Να την φυλακίσω και να την κλείσω σε μια γυάλα; Μπελαλίδικο και βασανιστικό. Προσεκτικά την έσυρα μέσα στην κλειστή γροθιά μου και με μια απότομη κίνηση την απελευθέρωσα έξω από το ανοιχτό παράθυρο. Επιτέλους, είχα απαλλαγεί από το φτερωτό τερατούργημα, χωρίς να επιβαρύνω το κάρμα μου! Με μια κίνηση πήδηξα στο κρεβάτι και ξάπλωσα στην ίδια θέση πριν διαταραχθεί η γαλήνια ηρεμία μου. Κάρφωσα τα μάτια μου ξανά στο ταβάνι και ένιωθα τις αναπνοές μου να γίνονται όλο και πιο αργές και βαθιές. Δε χρειάστηκε πολύ ώρα για να επανέλθει η γαλήνια ηρεμία μου. Μετά από λίγη ώρα και ενώ είχα έρθει σε κατάσταση ζεν, νιώθω κάτι γαργαλιστικό στις πατούσες μου. Δεν έδωσα σημασία μέχρι που άρχισε να γίνεται πιο ενοχλητικό. Τίναξα ελαφρά τα πόδια μου και με την άκρη του ματιού μου είδα δύο μύγες να κάνουν βόλτες πάνω από το κεφάλι μου…

Advertisements

Τα πουλιά


Την ταινία «Τα πουλιά» του Άλφρεντ Χίτσκοκ την έχετε δει όλοι πιστεύω. Αλλά και όσοι δεν την έχετε δει σίγουρα την έχετε υπόψιν σας και οπωσδήποτε σε όλους έρχονται στο μυαλό σκηνές της ταινίας που χιλιάδες πουλιά πετούν αλλόφρωνα στον ουρανό και επιτίθενται στους ανθρώπους. Κανείς όμως δεν περιμένει να δει τις ίδιες σκηνές να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του.

Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν σήμερα το πρωί επιστρέφοντας στο σπίτι είδα έξω από το παράθυρο χιλιάδες πουλιά πάνω στα δέντρα να φωνάζουν στην κυριολεξία και να σηκώνονται ομαδικά στον αέρα και να πετάνε χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση και ξανά να κάθονται όλα μαζί στα κλαδιά και μετά πάλι να πετάνε μαζί διαγράφοντας κύκλους στον ουρανό. Και ξανά και ξανά. Ισα που πρόλαβα να βγάλω μόνο μία φωτογραφία, αφού το εκπληκτικό αυτό θέαμα με είχε ολότελα αποχαυνώσει.

Για να σας βάλω όμως καλύτερα στο κλίμα, σας παραθέτω και ένα μικρό τρέιλερ από την ταινία του Χίτσκοκ, το οποίο, όμως, σίγουρα δεν μπορεί να αποδώσει το συναίσθημα μιας ζωντανής παράστασης. Είναι σαν να βλέπεις το ίδιο έργο πρώτα στον κινηματογράφο και ύστερα στο θέατρο. Άλλη ατμόσφαιρα έχει πάντα μια παράσταση και ειδικά όταν είναι καλοστημένη… Ξεφύγαμε όμως από το θέμα μας…

Εν πάσει περιπτώση, την ομαδική αυτή παράκρουση των πτηνών δε μπορώ παρά να την αποδώσω στην βραδινή καταιγίδα, η οποία συνεχίστηκε μέχρι το πρωί. Σίγουρα, όμως, δεν πρόκειται για την έναρξη της Δευτέρας Παρουσίας, όπως συμπέρανε με τρόμο μια φίλη μου, που παρακολουθούσαμε μαζί το φαινόμενο.

Ελπίζω πως δεν χρειάζεται παρέμβαση του Χαρδαβέλα για να εξηγήσουμε γιατί αναστατώθηκαν τα καημένα τα πετούμενα, ούτε να ανατρέξουμε στην Αποκάλυψη και φυσικά δεν έχουμε ανάγκη τα Νεφελίμ του Λιακόπουλου…Και όχι τα πουλιά εδώ δεν ήταν επιθετικά όπως αυτά της ταινίας…αλλά ούτε και ιδιαίτερα φιλικά εδώ που τα λέμε…

Από τη μια στιγμή στην άλλη…

18-10-2007

Ώρα 23:03

Βγαίνω από το «ποτάμι» και μπαίνω στην άδεια Ιερά Οδό με κατεύθυνση την Πειραιώς. Μια χαρά! Στην ώρα μου! Δε θα έχει να πει τίποτα ο Μ., που μας έπρηξε να είμαστε νωρίς στο μαγαζί. «Να είστε εκεί μέχρι τις 23:30 για να κρατήσουμε τα τραπέζια!»

Ώρα 23:04

Να και ο νέος σταθμός του metro στον Ελαιώνα. Α! Τέλεια! Κι αυτό το φανάρι πράσινο! Ο δρόμος ανοιχτός! Και άδειος! Σπάνιο πράγμα…

Ώρα 23:05

Μα, πού πάει αυτός;!; Έχω πράσινο! Δε θα περάσει. Δε μπορεί να περάσει… Τρελάθηκε;;;

Ώρα 23:07

«Τι κάνεις ρε άνθρωπε! Τρελάθηκες;;; Είχα πράσινο!!! Πώς περνάς έτσι με κόκκινο;;;»

«Μα, κι εγώ πράσινο είχα!»

«Και πως γίνεται να έχουμε κι οι δυο μας πράσινο;;»

Για να μην τα πολυλογούμε, ο τύπος μπέρδεψε το πράσινο βελάκι για δεξιά που άναψε με κανονικό πράσινο και ξεκίνησε. Στο δρόμο του βρέθηκε ο Σπιτόγατος, ο οποίος με σιγουριά εκείνη τη στιγμή περνούσε το φανάρι. Πλαγιομετωπική το αποτέλεσμα. Δυστυχώς, δεν είχα την ψυχραιμία να βγάλω φωτογραφίες, για να ικανοποιήσω την ανάγκη σας για πλήρη ενημέρωση. Ευτυχώς, όλα καλά, αφού ούτε τραυματίστηκε κανείς από τους δυο μας, αλλά ούτε και διαφωνήσαμε για τα αίτια του ατυχήματος, μιας και ο άνθρωπος ήταν λογικός και συζητήσιμος και αναγνώρισε αμέσως το λάθος του. Πολιτισμένα πράγματα δηλαδή. Ούτε βριστήκαμε, ούτε καμιά ψιλή έπεσε, ούτε τίποτα. (Έλληνες είμαστε εμείς;;; Ουυ να μου χαθούμε δε ντρεπόμαστε!!!) Η τροχαία κατέγραψε το συμβάν μετά από δύο ώρες και όλα από το πρωί βαίνουν καλώς για την αποκατάσταση των ζημιών.

Τέλος καλό, όλα καλά!

Υ.Γ.: Εννοείται ότι, αφού ξεμπερδέψαμε και με την οδική βοήθεια, πήγαμε κανονικά στα μπουζούκια μας…Ε δε θα χαλούσαμε και τελείως τη βραδιά μας…