Αρχείο ετικέτας Διακοπές

Θέλω διακοπές

Ναι ναι ναι. Μετά από απουσία αρκετών μηνών, αγαπητό μου ιστολόγιο, είμαι και πάλι κοντά σου. Μη μου ζητάς να μείνω. Δεν ξέρω αν θα φύγω. Δεν ξέρω πόσο θα κάτσω. Είμαι σε χαλαρή διάθεση τις τελευταίες μέρες και σε θυμήθηκα κι εσένα.

Όχι, δεν είμαι σε διακοπές. Όχι ακόμα. Αν και η διάθεση είναι διακοπών και δεν σκοτώνομαι και στη δουλειά. Για την ακρίβεια, μετά βίας κάνω το οτιδήποτε. Από το γραφείο περνάω για πολύ λίγο, αν περνάω, και τα ραντεβού μου είναι ελάχιστα. Χρειάζομαι οπωσδήποτε μερικές μέρες να είμαι αλλού, να μην κάνω τίποτα και να μη σκέφτομαι τίποτα. Όχι, δεν σκοτωνόμουν στη δουλειά το τελευταίο διάστημα. Δε με κούρασαν οι υποχρεώσεις και οι έντονοι ρυθμοί εργασίας. Έχω κουραστεί ψυχολογικά. Χρειάζομαι να γεμίσω μπαταρίες για να επιστρέψω με περισσότερη όρεξη. Θέλω για μερικές μέρες να μη σκεφτώ καθόλου υποχρεώσεις, πελάτες, επαγγελματικά ραντεβού, εκκρεμότητες, το γραφείο.

Θέλω να κλείσω το κινητό και να το ανοίγω όποτε το χρειάζομαι για να τηλεφωνήσω. Θέλω να είμαι στην παραλία όλη μέρα, να διαβάζω λογοτεχνία, να κοιμάμαι και να λιάζομαι και το βράδυ να τα πίνω με φίλους στα μπαράκια. Να με ξεχάσουν όλοι και να τους ξεχάσω όλους για λίγες μέρες. Μια βδομάδα. Άντε δέκα μέρες το πολύ. Και μετά να επιστρέψω φορτσάτος και ορεξάτος για δουλειά. Γιατί, για να είμαστε και δίκαιοι, μ’ αρέσει η δουλειά μου.

Θα φύγω την επόμενη εβδομάδα για το νησάκι μου. Να βρεθώ με συγγενείς και φίλους. Γιατί δεν έχω φύγει ακόμα. Γιατί κατάφερα να έχω μερικές υποχρεώσεις και την επόμενη εβδομάδα. Γιατί οι εκκρεμότητες δεν τελειώνουν ποτέ. Αλλά, αφού το προγραμμάτισα, ό,τι και να γίνει, την επόμενη Τετάρτη το αργότερο εγκαταλλείπω κι εγώ την άδεια αυτή πόλη.

Αυτή την ώρα που γράφω, με διέκοψε τηλεφώνημα από τη γραμματεία του γραφείου μου. Μου έβαλαν δύο νέα ραντεβού για αύριο το πρωί. Όσο μένω εδώ, οι υποχρεώσεις αυξάνονται συνεχώς. Με γεωμετρική πρόοδο. Βέβαια, θα μου πεις, κλαιν οι χήρες κλαιν κι οι παντρεμένες. Έχεις τόση δουλειά σε περίοδο κρίσης, που όλος ο κόσμος κλαίγεται και ανησυχεί για το αύριο, και μας το παίζεις και δύσκολος. Όχι, παράπονο δεν έχω. Δόξα το Θεώ δε θα πω, γιατί δεν πιστεύω, αλλά θα πέσει φωτιά να μας κάψει αν είμαστε και αχάριστοι.

Και επιστρέφουμε στο θέμα μας. Διακοπές. Σε μια εβδομάδα κατεβάζω ρολά και δε με νοιάζει τίποτα. Πάω στο νησάκι μου να κάνω τα μπανάκια μου και να χαλαρώσω. Όχι πως εδώ δεν έχω κάνει μπάνια. Με έτοιμο μαύρισμα θα πάω. Και φυσικό, όχι από σολάριουμ. Που λες, έχουν πάρει φωτιά τα σολάριουμ τις τελευταίες μέρες. Στον τρίτο όροφο του κτηρίου που είναι το γραφείο μου, έχει σολάριουμ. Το ασανσέρ είναι μονίμως κολλημένο στον τρίτο. Ο κόσμος μπαίνει στο κτήριο μόνο για να μαυρίσει. Οι υπόλοιποι υπολειτουργούμε. Αλλά ο Σπιτόγατος δεν το χρειάζεται το σολάριουμ, έχει κάνει ήδη τα μπανάκια του και έχει πάρει το χρωματάκι του. Γιατί κάποιοι με περιμένουν στο νησί άσπρο σαν το γάλα. Θα εκπλαγούν. Εδώ οι βουλευτές μας, που σκοτώνονται στη δουλειά για να μας βγάλουν από την κρίση, τους βλέπω τις τελευταίες μέρες λίγο έως πολύ πιο σκουρόχρωμους. Εγώ θα είχα μείνει πίσω;

Τέλος πάντων. Δε θέλω να φλυαρίσω άλλο. Είχα σκοπό να βάλω και καμιά φωτογραφία καλοκαιρινή, κανένα βίντεο με μουσική διακοπών, αλλά βαριέμαι ακόμα κι αυτό να κάνω. Θα ανεβάσω φρέσκο υλικό από το νησί. Ή έτσι λέω τώρα. Μη το δένετε και κόμπο.

 

 

Advertisements

Η Κυριακή της αβεβαιότητας

Κανονικά σήμερα έπρεπε να βρίσκομαι στο Λουτράκι που η φίλη μου η Μ. βαφτίζει τα δίδυμα κοριτσάκια της. Αλλά ας όψεται η αφραγκιά μου. Πού θα πάει, όμως, αυτή τη βδομάδα θα πληρωθώ και όλα μου τα προβλήματα θα λυθούν! (λέμε τώρα…)

Πάντως. ό,τι και να να γίνει δε χάνουμε το κέφι και την αισιοδοξία μας. Σε ένα μήνα έχω ταξιδάκι. Πέντε μέρες στο Παρίσι! Κλεισμένα εισιτήρια και ξενοδοχείο. Θα μένουμε στη Rue de Rivoli, σε έναν από τους πιο διάσημους δρόμους, όχι μόνο του Παρισιού, αλλά όλου του κόσμου. Βέβαια, το ξενοδοχείο που βρήκαμε έχει ένα μικρό ελάττωμα. Δεν έχει ασανσέρ. Και το δωμάτιο θα βρίσκεται ή στον πέμπτο ή στον έκτο όροφο. Επίσης, από σχόλια επισκεπτών που διαβάσαμε, όλοι θεωρούν αρνητικό την έλλειψη ασανσέρ και τη στενή σκάλα, που δε χωράς να ανέβεις με τις αποσκευές σου. Από την άλλη, μας άρεσαν οι φωτογραφίες και το γεγονός ότι βρίσκεται σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης και ακριβώς δίπλα από μετρό, καθώς επίσης σε ένα πολύ ζωντανό κομμάτι του Παρισιού. Τέλος πάντων, ωραία θα περάσουμε!

Τώρα θα με ρωτήσει κάποιος, πώς γίνεται σήμερα να μη μπορείς να πας μέχρι το Λουτράκι και να κανονίζεις ταξίδι στο Παρίσι για τον άλλο μήνα; Εύκολα. Το ότι σήμερα είμαι άφραγκος είναι ένα εντελώς τυχαίο γεγονός. Κανονικά θα έπρεπε να έχω πάρει τα λεφτά μου και να μη μιζεριάζω τώρα. Αλλά δεν περνάνε όλα από το χέρι μας. Οπότε ευχαριστημένοι είμαστε κι έτσι. Ευτυχώς χθες έβρεξε και κλείστηκαν όλοι σπίτια τους και δε χρειάστηκε να βγω να πάω κάπου. Σήμερα, δεν το βλέπω να βρέχει, αλλά μια ψύχρα την αισθάνομαι όσο να πεις. Μήπως αύριο χρειαστώ σακάκι στη δουλειά; Θα δούμε. Πάντως, δε μπορώ να τη βγάλω πάλι μέσα στο σπίτι και σήμερα. Κάτι πρέπει να κανονίσω. Βασικά, μου έχει λείψει να πάω να ξεκοιλιαστώ στο James Joys στο Μοναστηράκι. Ακροβατεί στα όρια του junk food, αλλά με μια gourmet νότα. Εντάξει, καμία σχέση με μεσογειακή διατροφή, αλλά έχει όμορφες αυθεντικές γεύσεις από την ιρλανδική και βρετανική κουζίνα. Αυτή που έχουν τέλος πάντων. Και με αυτό το φθινοπωρινό καιρό είναι ότι πρέπει το μέρος. Για να δούμε, θα ακολουθήσει κανείς ή θα μείνω με τη χαρά που το σκέφτηκα;

Αυτά για την ώρα. Σας φιλώ και να προσέχετε.

Καλό μήνα!

Μπορεί να μπήκε ο Σεπτέμβρης, αλλά ακόμα δεν έφυγε το καλοκαίρι…

…αφιερωμένο σε όσους εύχονται «καλό χειμώνα«, όταν επιστρέφουν από τις διακοπές.

Διακοπών μνημόνιον

Αγαπητό μου ιστολόγιο.

Ελπίζω να σου αρέσει το νέο σου σπιτάκι. Εγώ ακόμα δεν είμαι και πολύ σίγουρος.

Το ξέρω δεν ήμουν και πολύ πιστός τώρα τελευταία. Αλλά μη λέμε κάθε φορά τα ίδια. Έχουμε καταντήσει βαρετοί.

Τελειώνει σε λιγάκι και το καλοκαιράκι, αλλά κώλο δε λέμε να βάλουμε κάτω. Με την πρώτη ευκαιρία, όλο και σε κάποια παραλία τρέχουμε. Εδώ να πω ότι και φέτος δεν έκανα τις διακοπές που θα ήθελα και θα μου άξιζαν, αλλά έκανα πρόοδο σε σχέση με πέρυσι. Τη βδομάδα πριν το δεκαπενταύγουστο πήγαμε πέντε μέρες στις Σπέτσες. Μετά την έβγαλα εδώ στην Αθήνα να κρύβομαι από τον καύσωνα.

Στις Σπέτσες, όμως, πολύ ωραία περάσαμε και εύκολα θα ξαναπήγαινα και το Σεπτέμβρη. Φυσικά και τις μέρες που ήμασταν εκεί, είχε πολύ λίγο κόσμο και κανείς δεν ασχολιόταν με το γάμο της χρονιάς. Και εννοείται πως ούτε και θα διανοούμασταν να βρεθούμε εκεί μέσα σ’ αυτό το πανηγύρι.

Και με καϊκάκι πήγαμε στις παραλίες (στις περισσότερες δηλαδή) και αμαξάκια χρησιμοποιούσαμε για μεταφορικό μέσο και δεν ντρέπομαι να το πω και φωτογραφίες πολλές βγάλαμε και περπατήσαμε πάρα πολύ, αφού μηχανάκια δε μπορούσαμε να νοικιάσουμε μια και δεν είχε κανείς μας δίπλωμα για μηχανάκι. Κάτι γριές τουρίστριες δε μου φαίνονταν κάτοχοι διπλώματος, αλλά ας μην είμαστε καχύποπτοι.

Tips:
1.Τα παραδοσιακά μόνιππα αμαξάκια που σε κάνουν βόλτα στην πόλη. Ακόμα και για μια απλή βόλτα από την Ντάπια ως το παλιό λιμάνι, αξίζει τον κόπο (και τα 10€). Εμείς τα χρησιμοποιούσαμε σαν ταξί τουλάχιστον δις ημερησίως.
2.Μικρές ερημικές παραλίες με κρυστάλινα νερά. Να τις ανακαλύψετε μόνοι σας.
3.Η πραγματικά μοναδική αρχιτεκτονική του νησιού. Κάθε σπίτι και ένα μοναδικό έργο τέχνης.
4.Η ξενάγηση από τον καπετάνιο του Navigator, το καϊκι που σε πάει στις παραλίες του νησιού. Περιλαμβάνει όλα τα αξιοθέατα των Σπετσών μαζί με αξιομνημόνευτα σχόλια από τον καπετάνιο. Παραλίες, μοναστήρια, εκκλησάκια, φάροι(the light house), ξενοδοχεία, κέντρα διασκέδασης, σπηλιές, βίλλες προσωπικοτήτων, νησάκια δένονται με ιστορικές λεπτομέρειες σε μια ξενάγηση που θες να την ξανακούσεις.

Να και μερικές φωτογραφίες:

Και βέβαια δεν είναι μόνο αυτές. Έχουμε βγάλει εκατοντάδες φωτογραφίες. Εν καιρώ θα ανεβάσω κι άλλες.

Πάσχα;;; Last year!!!

Είναι ωραίο τελικά να αγνοείς τις γιορτές. Μια καλή ευκαιρία να βρεθείς με τον εαυτό σου και να βάλεις σε μια τάξη τις σκέψεις σου και το σπίτι σου. Αυτή την ευκαιρία την εκμεταλλεύτηκα φέτος. Δεν πήγα σπίτι μου για Πάσχα. Δε μου αρέσουν άλλωστε οι γιορτές και πολύ περισσότερο οι θρησκευτικές. Όχι δεν είμαι από το είδος του θρησκευόμενου πιστού. Εντελώς άθεος. Δεν έχω καμία αμφιβολία αν υπάρχει ή όχι θεός. Δε φοβάμαι καθόλου αν κάνω λάθος. Ο κάθε σκεπτόμενος μορφωμένος άνθρωπος θα έπρεπε να είχε ξεπεράσει ήδη τέτοιου είδους ανησυχίες. Δεν το συνεχίζω, όμως, άλλο το θέμα, γιατί πολλοί είναι που προσβάλλονται όταν θίγεις την θρησκευτική τους πίστη. Δικαίωμά τους. Δικαίωμά μου κι εμένα να πιστεύω ό,τι θέλω. Αλλά ρε παιδάκι μου, πώς να το πω, συναντάς ανθρώπους με εξαιρετική μόρφωση και ευφυΐα και όταν συζητάνε για θρησκεία και το υπερφυσικό είναι σαν να σταματάει να λειτουργεί ο εγκέφαλός τους!

Τέλος πάντων. Δε θα το αναλύσω. Εγώ, λοιπόν, φέτος, προς μεγάλη απογοήτευση γονέων και συγγενών, δεν πήγα στο πατρικό μου και δεν έκανα Πάσχα. Και τύψεις δεν έχω. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, έχω πάψει να κάνω πράγματα για να ευχαριστιούνται μόνο οι άλλοι. Πρέπει να το αισθάνομαι κι εγώ και να συμμετέχω ευχάριστα. Εγωιστικό; Μπορεί. Είχα, όμως, την ευκαιρία να βάλω σε τάξη λίγο τις σκέψεις μου και το νέο μου σπίτι. Έκανα και βόλτες στην άδεια πόλη, την οποία πολλοί εγκατέλειψαν, παρά την οικονομική κρίση. Και το σημαντικότερο, ξεκουράστηκα! Αλλά για πολύ ξεκούραση! Τόσο που με κούρασε! Δεν είμαι εργασιομανής, αλλά μου την έδωσε ορισμένες στιγμές που καθόμουν χωρίς να κάνω τίποτα. Δεν ξέρω. Ίσως και να βαρέθηκα μόνος μου. Δε μετανιώνω, βέβαια, που δεν έφυγα κι εγώ να «γιορτάσω». Σε καμία περίπτωση. Ίσα ίσα που όταν σκέφτομαι για λίγο το ενδεχόμενο, με πιάνει απελπισία! Από την άλλη, όλη μέρα ψάχνω κάποιον που να έμεινε στην πόλη για να πάω για καφέ ή για ποτό, αλλά μόλις κάποιος ανταποκριθεί βρίσκω δικαιολογία και αποφεύγω να βγω από το σπίτι. Είναι φυσιολογικό τώρα αυτό; Γιατρέ μου, έχω αρχίσει και τρελαίνομαι και δεν το ξέρω; Αν δεν είναι αυτό σχιζοφρένεια τότε τι; Α, και μόλις άρχισαν να ρίχνουν και τις πρώτες κροτίδες για την επικείμενη Ανάσταση του Κυρίου. Κι η ώρα δεν είναι ακόμα ούτε 7… Πάντως ανησυχία δεν υπάρχει. Όπως, είπαν και στο δελτίο ειδήσεων πριν από λίγο, έγινε και φέτος η λήψη του Αγίου φωτός από τον Πανάγιο Τάφο. Ησύχασα κι εγώ, θα αναστηθεί και φέτος.

Και τώρα που μιλάμε για ανάσταση, αυτή η δόλια η οικονομία μας πότε θα βγει από το λήθαργο; Ή για να τα λέμε πιο σωστά τα πράγματα: θα βγει ποτέ; Αυτή φοβάμαι δεν τη σώζει ούτε η Δευτέρα παρουσία! Έχουμε σταματήσει, άλλωστε, προ πολλού να παράγουμε οτιδήποτε. Και πλέον συνειδητοποιούμε ότι το κράτος μας ομοίαζε με την οικονομική κατάσταση του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, που παίρνει νέα δάνεια για να καλύψει τις προηγούμενες οφειλές από κάρτες, στεγαστικά και καταναλωτικά. Σταμάτησαν και οι διαφημίσεις με εορτοδάνεια και διακοποδάνεια. Λες και όποιος τα έπαιρνε έφευγε για διακοπές. Τρύπες μπάλωναν όλοι. Το ίδιο κάνει και η κυβέρνηση. Προσπαθεί να μπαλώσει τρύπες. Με περικοπές και νέα δανεικά. Αλλά πού θα φτάσει αυτό; Ουφ! Μη σας κουράζω άλλο μ’ αυτά. Έχετε και τον Αυτιά άμα θέλετε… αλλά τι να το κάνεις; Όλη μέρα να σκέφτεσαι μόνος, εξαντλείς όλα τα θέματα και σκέφτεσαι και τα σοβαρά. Μυαλό είναι αυτό, πετάγεται πότε από δω και πότε από κει. Μπορείς να το σταματήσεις; Όπως καταλαβαίνετε δεν είναι εύκολο. Άλλωστε, βλέπετε πως παραληρώ. Και πριν πιάσετε το ποντικάκι και εξαφανιστείτε από το βλόγι μου, σας αποχαιρετώ εγώ. Γιατί αν συνεχίσω, θα γράψω μέχρι και πώς το έκαναν οι πρώτοι άνθρωποι των σπηλαίων κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του μάγου-φυλάρχου μην τυχόν και μοιχεύσουν! Το τελευταίο είναι επιρροή από τις τέσσερις διαφορετικές κινηματογραφικές μεταφορές της ιστορίας του Μωυσή και των δέκα εντολών, που παρακολούθησα τις τελευταίες δύο ημέρες στην τηλεόραση. Μα, δεν υπάρχουν πια άλλες ταινίες; Και μια άλλη απορία. Καλά να δεχτώ ότι μέρες που είναι θα βάλουν και μια θρησκευτική ταινία παραπάνω, αλλά είναι ανάγκη να βάζουν ό,τι ταινία τους βρίσκεται με χλαμύδα; Η Κλεοπάτρα γιατί είναι must το Πάσχα ποτέ δεν το κατάλαβα.

Λοιπόν. Αυτό ήταν. Τέλος για την ώρα. Σας χαιρετώ! Και καλά να περάσετε και τις επόμενες δύο εορταστικές μέρες! Εγώ πάλι ελπίζω πως δε θα τρελαθώ μέχρι την Τρίτη!

Επιστροφή

Είναι γεγονός! Ο Σπιτόγατος είναι πάλι πίσω στο σπίτι του!
Διακοπές τέλος, λοιπόν, για φέτος. Τα κεφάλια μέσα!

Και δεν είναι και λίγα αυτά που πρέπει να γίνουν. Εργασίες πρέπει να παραδωθούν μέσα στο Σεπτέμβρη, μερικά μαθήματα στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου που θα διακοπεί από τις εκλογές και, φυσικά, ακόμα ψάχνω για δουλειά!

Ανάμνηση, πλέον, αποτελούν οι φετινές διακοπές και μαζί ανάμνηση ελπίζω πως θα γίνει και η σημερινή κυβέρνηση. Το ελπίζω, αλλά δεν το πολυπιστεύω, βέβαια. Πολύ φοβάμαι ότι ο χοντρός θα αποτελειώσει ό,τι έχει αφήσει μέχρι τώρα όρθιο. Φταίει που το εκλογικό σώμα είναι εντελώς αλλοπρόσαλο; Φταίει που μας έπιασε όλους μέσα στη θερινή ραστώνη και δε θα προλάβουμε να πούμε κιχ; Φταίει που κάποιοι έχουν περάσει εντέχνως στον κόσμο την εντύπωση ότι ο Γιώργος δεν κάνει; Λες και ο Καραμανλής που μιλάει καλύτερα, κουράστηκε πολύ να δουλεύει όσο είναι πρωθυπουργός. Λες και ο Σημίτης ήταν μάστορας ρητορικής, εντούτοις ήδη θεωρείται ένας από τους καλύτερους πρωθυπουργούς που γνώρισε αυτή η χώρα.

Θα παρακολουθήσουμε τις πιο βουβές εκλογές που έχουμε ζήσει ποτέ κι αυτό ο Κωστάκης το θεωρεί πρόοδο. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει μήπως γυρίσει κι άλλο το κλίμα εναντίον του και εναντίον της κυβέρνησής του. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει πριν επιστρέψουν οι εργαζόμενοι στην μίζερη καθημερινότητά τους. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει μήπως ανοίξει η Βουλή και κατατεθεί το πόρισμα Ζορμπά για το ομόλογο και μάθει τις πομπές τους ο λαός. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει για να μη γίνει μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση και προλάβουν οι ψηφοφόροι να συγκρίνουν ψύχραιμα. Αλλά επέσπευσε τις εκλογές για το υψίστης εθνικής σημασίας ζήτημα…της κατάρτισης του προϋπολογισμού!!! Ποιον κοροϊδεύει; Εκτός κι αν θέλει να ζητήσει λευκή επιταγή για όσα βάρη θέλει να φορτώσει στην ήδη παραφορτωμένη καμπούρα του έλληνα φορολογούμενου ή να ρυθμίσει το ασφαλιστικό όπως βολεύει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Αλλά αρκετά με τις εκλογές. Έχουμε ένα μήνα για να γράψουμε και να σχολιάσουμε πολλά. Και για όποιον έκανε υπομονή και διάβασε μέχρι εδώ, τον αποζημιώνω με δύο βιντεάκια από το 4th Rock Festival του Ηραίου στη Σάμο. Στο πρώτο οι Locomondo. Στο δεύτερο οι Aswad από το Λονδίνο. Απολαύστε τους!

Το τελευταίο βράδυ του!

Αφού σας ευχηθώ καλό μήνα και καλές διακοπές σε όσους τις άφησαν για τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού (σε όσους επέστρεψαν στις δουλειές τους και τη ρουτίνα από τώρα, δεν πρόκειται να ευχηθώ καλό χειμώνα από τόσο νωρίς…), προχωρώ σε επίκαιρα θέματα!

Απόψε κάνουμε το άει σιχτίρ πάρτι στο φίλο μας Monte Cristo! Αύριο το πρωί παρουσιάζεται! Μπορεί να είναι τυχερός και να παρουσιάζεται εδώ στο νησί, αλλά ο στρατός είναι στρατός! Κι απόψε λέμε να το κάψουμε!

Χθες το κάψαμε επειδή ήταν Σάββατο…



Οι φωτογραφίες είναι άσχετες με το θέμα, αλλά αποτελούν μέρος της ρουτίνας μου εδώ στη Σάμο!

Φιλιά σε όλους μέχρι το επόμενο ποστ!

Υ.Γ.: Από τα δικά σας δεν περνάω…δεν προλαβαίνω τώρα!