Αρχείο ετικέτας Διασκέδαση

Θέλω διακοπές

Ναι ναι ναι. Μετά από απουσία αρκετών μηνών, αγαπητό μου ιστολόγιο, είμαι και πάλι κοντά σου. Μη μου ζητάς να μείνω. Δεν ξέρω αν θα φύγω. Δεν ξέρω πόσο θα κάτσω. Είμαι σε χαλαρή διάθεση τις τελευταίες μέρες και σε θυμήθηκα κι εσένα.

Όχι, δεν είμαι σε διακοπές. Όχι ακόμα. Αν και η διάθεση είναι διακοπών και δεν σκοτώνομαι και στη δουλειά. Για την ακρίβεια, μετά βίας κάνω το οτιδήποτε. Από το γραφείο περνάω για πολύ λίγο, αν περνάω, και τα ραντεβού μου είναι ελάχιστα. Χρειάζομαι οπωσδήποτε μερικές μέρες να είμαι αλλού, να μην κάνω τίποτα και να μη σκέφτομαι τίποτα. Όχι, δεν σκοτωνόμουν στη δουλειά το τελευταίο διάστημα. Δε με κούρασαν οι υποχρεώσεις και οι έντονοι ρυθμοί εργασίας. Έχω κουραστεί ψυχολογικά. Χρειάζομαι να γεμίσω μπαταρίες για να επιστρέψω με περισσότερη όρεξη. Θέλω για μερικές μέρες να μη σκεφτώ καθόλου υποχρεώσεις, πελάτες, επαγγελματικά ραντεβού, εκκρεμότητες, το γραφείο.

Θέλω να κλείσω το κινητό και να το ανοίγω όποτε το χρειάζομαι για να τηλεφωνήσω. Θέλω να είμαι στην παραλία όλη μέρα, να διαβάζω λογοτεχνία, να κοιμάμαι και να λιάζομαι και το βράδυ να τα πίνω με φίλους στα μπαράκια. Να με ξεχάσουν όλοι και να τους ξεχάσω όλους για λίγες μέρες. Μια βδομάδα. Άντε δέκα μέρες το πολύ. Και μετά να επιστρέψω φορτσάτος και ορεξάτος για δουλειά. Γιατί, για να είμαστε και δίκαιοι, μ’ αρέσει η δουλειά μου.

Θα φύγω την επόμενη εβδομάδα για το νησάκι μου. Να βρεθώ με συγγενείς και φίλους. Γιατί δεν έχω φύγει ακόμα. Γιατί κατάφερα να έχω μερικές υποχρεώσεις και την επόμενη εβδομάδα. Γιατί οι εκκρεμότητες δεν τελειώνουν ποτέ. Αλλά, αφού το προγραμμάτισα, ό,τι και να γίνει, την επόμενη Τετάρτη το αργότερο εγκαταλλείπω κι εγώ την άδεια αυτή πόλη.

Αυτή την ώρα που γράφω, με διέκοψε τηλεφώνημα από τη γραμματεία του γραφείου μου. Μου έβαλαν δύο νέα ραντεβού για αύριο το πρωί. Όσο μένω εδώ, οι υποχρεώσεις αυξάνονται συνεχώς. Με γεωμετρική πρόοδο. Βέβαια, θα μου πεις, κλαιν οι χήρες κλαιν κι οι παντρεμένες. Έχεις τόση δουλειά σε περίοδο κρίσης, που όλος ο κόσμος κλαίγεται και ανησυχεί για το αύριο, και μας το παίζεις και δύσκολος. Όχι, παράπονο δεν έχω. Δόξα το Θεώ δε θα πω, γιατί δεν πιστεύω, αλλά θα πέσει φωτιά να μας κάψει αν είμαστε και αχάριστοι.

Και επιστρέφουμε στο θέμα μας. Διακοπές. Σε μια εβδομάδα κατεβάζω ρολά και δε με νοιάζει τίποτα. Πάω στο νησάκι μου να κάνω τα μπανάκια μου και να χαλαρώσω. Όχι πως εδώ δεν έχω κάνει μπάνια. Με έτοιμο μαύρισμα θα πάω. Και φυσικό, όχι από σολάριουμ. Που λες, έχουν πάρει φωτιά τα σολάριουμ τις τελευταίες μέρες. Στον τρίτο όροφο του κτηρίου που είναι το γραφείο μου, έχει σολάριουμ. Το ασανσέρ είναι μονίμως κολλημένο στον τρίτο. Ο κόσμος μπαίνει στο κτήριο μόνο για να μαυρίσει. Οι υπόλοιποι υπολειτουργούμε. Αλλά ο Σπιτόγατος δεν το χρειάζεται το σολάριουμ, έχει κάνει ήδη τα μπανάκια του και έχει πάρει το χρωματάκι του. Γιατί κάποιοι με περιμένουν στο νησί άσπρο σαν το γάλα. Θα εκπλαγούν. Εδώ οι βουλευτές μας, που σκοτώνονται στη δουλειά για να μας βγάλουν από την κρίση, τους βλέπω τις τελευταίες μέρες λίγο έως πολύ πιο σκουρόχρωμους. Εγώ θα είχα μείνει πίσω;

Τέλος πάντων. Δε θέλω να φλυαρίσω άλλο. Είχα σκοπό να βάλω και καμιά φωτογραφία καλοκαιρινή, κανένα βίντεο με μουσική διακοπών, αλλά βαριέμαι ακόμα κι αυτό να κάνω. Θα ανεβάσω φρέσκο υλικό από το νησί. Ή έτσι λέω τώρα. Μη το δένετε και κόμπο.

 

 

Advertisements

Workaholic

Μέση διάρκεια ημερήσιας εργασίας: 11 ώρες

Εργάσιμες ημέρες: 6

Ώρα έναρξης βραδινού ύπνου: όλο και πιο νωρίς. Μπορεί και πριν τις 11.

Ώρα αφύπνησης: όλο και πιο νωρίς, επίσης. Μπορεί και πριν τις 7 το πρωί (χωρίς ξυπνητήρι)

Πλέον η κοινωνική μου ζωή περιορίζεται κυρίως τις Κυριακές. Βραδινή έξοδος; Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που βγήκα βράδυ. Μάλλον, ήταν ακόμα Αύγουστος και περιορίστηκε σε θερινό σινεμά. Παρασκευές, δε βγαίνω, είμαι πτώμα από τη δουλειά και συνήθως έχω δουλειά το Σάββατο το πρωί. Για Σαββατόβραδο, ούτε λόγος. Πέρα από το ότι νυστάζω από τις 11, σιχαίνομαι να βγαίνω τα Σάββατα. Αν και, όπως πάει το πράγμα, σε λίγο τα Σάββατα θα μοιάζουν με Πέμπτες, από την αφραγκειά που θα έχει ο κόσμος.

Κι ενώ η αγορά στεγνώνει από ρευστό και η ανεργεία χτυπάει κόκκινο, εγώ το έχω ρίξει στη δουλειά. Τελικά, είναι ο μοναδικός τρόπος για να αποφύγεις το αίσθημα μιζέριας που έχει κατακλείσει την ελληνική κοινωνία τους τελευταίους μήνες. Και βέβαια, ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσεις μέσα από την κρίση. Η οποία κρίση, εδώ που τα λέμε, κάθε άλλο παρά οικονομική είναι, αλλά δε θα επεκτεθώ αυτή τη στιγμή, γιατί προέχει να εκθέσω το προσωπικό μου δράμα.

Και ενώ η δουλειά γεμίζει το χρόνο μου, αυξάνει την αυτοπεποίθησή μου, ικανοποιεί την ανάγκη μου για κοινωνικοποίηση και πολλά άλλα, η τσέπη μου εξακολουθεί, αγαπητέ μου αναγνώστη, να είναι άδεια. Εκείνα τα λεφτά που την προηγούμενη Κυριακή λέγαμε ότι θα έπαιρνα τη βδομάδα που μας πέρασε; Ε, ακόμα τα περιμένω. Και δεν πρόκειται να τα δω πριν το τέλος αυτής που μας έρχεται. Μπορεί να πάει και τη μεθεπόμενη, δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι.

Αλλά δεν απελπιζόμεθα. Η θεραπεία είναι μία. Εργασιοθεραπεία. Είπαμε, μας ανεβάζει το ηθικό, ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα (μαζί και την αφραγκειά μας), και αυξάνουμε τις πιθανότητες για περισσότερα έσοδα.

Και μιας και είναι Κυριακή, η μοναδική μέρα που δε δουλεύω (ακόμα, γιατί και σήμερα θα μπορούσα να έχω ραντεβού) ας χαλαρώσουμε και ας βγούμε στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης με φίλους. Και όχι, όσο και να ανέβει η θερμοκρασία, σε παραλία δε θα πάω. Έχουμε βγει από τους καλοκαιρινούς ρυθμούς πλέον και δεν επιτρέπονται πισωγυρίσματα στην ψυχολογία μας.

ΥΓ1: Τις τελευταίες ημέρες στο γραφείο κάνουμε σεμινάρια διαχείρισης χρόνου. Η χρησιμότητά τους στην περίπτωσή μου θα κριθεί από το αν θα μου δοθεί η δυνατότητα να αυξήσω τον ελεύθερο χρόνο μου κατά τη διάρκεια της ημέρας.

ΥΓ2: Την προηγούμενη Κυριακή πέτυχα τον στόχο μου. Βρήκα παρέα και πήγα στο James Joys. Φυσικά και δε μπορούσα να σηκωθώ από την καρέκλα μετά το φαγητό. Αντί σαλάτας, παραγγείλαμε ένα επίπλεον κύριο πιάτο. Μια κρεατόπιτα. Η σερβιτόρα ευγενικά άφησε να εννοηθεί ότι το θεωρούσε άρρωστο να φάμε σαν ζώα. Τα άδεια πιάτα την άφησαν άφωνη.

ΥΓ3: Σήμερα δεν έχει ούτε φωτογραφίες, ούτε βίντεο, ούτε λινκ. Στο επόμενο ποστ και βλέπουμε…

Η Κυριακή της αβεβαιότητας

Κανονικά σήμερα έπρεπε να βρίσκομαι στο Λουτράκι που η φίλη μου η Μ. βαφτίζει τα δίδυμα κοριτσάκια της. Αλλά ας όψεται η αφραγκιά μου. Πού θα πάει, όμως, αυτή τη βδομάδα θα πληρωθώ και όλα μου τα προβλήματα θα λυθούν! (λέμε τώρα…)

Πάντως. ό,τι και να να γίνει δε χάνουμε το κέφι και την αισιοδοξία μας. Σε ένα μήνα έχω ταξιδάκι. Πέντε μέρες στο Παρίσι! Κλεισμένα εισιτήρια και ξενοδοχείο. Θα μένουμε στη Rue de Rivoli, σε έναν από τους πιο διάσημους δρόμους, όχι μόνο του Παρισιού, αλλά όλου του κόσμου. Βέβαια, το ξενοδοχείο που βρήκαμε έχει ένα μικρό ελάττωμα. Δεν έχει ασανσέρ. Και το δωμάτιο θα βρίσκεται ή στον πέμπτο ή στον έκτο όροφο. Επίσης, από σχόλια επισκεπτών που διαβάσαμε, όλοι θεωρούν αρνητικό την έλλειψη ασανσέρ και τη στενή σκάλα, που δε χωράς να ανέβεις με τις αποσκευές σου. Από την άλλη, μας άρεσαν οι φωτογραφίες και το γεγονός ότι βρίσκεται σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης και ακριβώς δίπλα από μετρό, καθώς επίσης σε ένα πολύ ζωντανό κομμάτι του Παρισιού. Τέλος πάντων, ωραία θα περάσουμε!

Τώρα θα με ρωτήσει κάποιος, πώς γίνεται σήμερα να μη μπορείς να πας μέχρι το Λουτράκι και να κανονίζεις ταξίδι στο Παρίσι για τον άλλο μήνα; Εύκολα. Το ότι σήμερα είμαι άφραγκος είναι ένα εντελώς τυχαίο γεγονός. Κανονικά θα έπρεπε να έχω πάρει τα λεφτά μου και να μη μιζεριάζω τώρα. Αλλά δεν περνάνε όλα από το χέρι μας. Οπότε ευχαριστημένοι είμαστε κι έτσι. Ευτυχώς χθες έβρεξε και κλείστηκαν όλοι σπίτια τους και δε χρειάστηκε να βγω να πάω κάπου. Σήμερα, δεν το βλέπω να βρέχει, αλλά μια ψύχρα την αισθάνομαι όσο να πεις. Μήπως αύριο χρειαστώ σακάκι στη δουλειά; Θα δούμε. Πάντως, δε μπορώ να τη βγάλω πάλι μέσα στο σπίτι και σήμερα. Κάτι πρέπει να κανονίσω. Βασικά, μου έχει λείψει να πάω να ξεκοιλιαστώ στο James Joys στο Μοναστηράκι. Ακροβατεί στα όρια του junk food, αλλά με μια gourmet νότα. Εντάξει, καμία σχέση με μεσογειακή διατροφή, αλλά έχει όμορφες αυθεντικές γεύσεις από την ιρλανδική και βρετανική κουζίνα. Αυτή που έχουν τέλος πάντων. Και με αυτό το φθινοπωρινό καιρό είναι ότι πρέπει το μέρος. Για να δούμε, θα ακολουθήσει κανείς ή θα μείνω με τη χαρά που το σκέφτηκα;

Αυτά για την ώρα. Σας φιλώ και να προσέχετε.

Διακοπών μνημόνιον

Αγαπητό μου ιστολόγιο.

Ελπίζω να σου αρέσει το νέο σου σπιτάκι. Εγώ ακόμα δεν είμαι και πολύ σίγουρος.

Το ξέρω δεν ήμουν και πολύ πιστός τώρα τελευταία. Αλλά μη λέμε κάθε φορά τα ίδια. Έχουμε καταντήσει βαρετοί.

Τελειώνει σε λιγάκι και το καλοκαιράκι, αλλά κώλο δε λέμε να βάλουμε κάτω. Με την πρώτη ευκαιρία, όλο και σε κάποια παραλία τρέχουμε. Εδώ να πω ότι και φέτος δεν έκανα τις διακοπές που θα ήθελα και θα μου άξιζαν, αλλά έκανα πρόοδο σε σχέση με πέρυσι. Τη βδομάδα πριν το δεκαπενταύγουστο πήγαμε πέντε μέρες στις Σπέτσες. Μετά την έβγαλα εδώ στην Αθήνα να κρύβομαι από τον καύσωνα.

Στις Σπέτσες, όμως, πολύ ωραία περάσαμε και εύκολα θα ξαναπήγαινα και το Σεπτέμβρη. Φυσικά και τις μέρες που ήμασταν εκεί, είχε πολύ λίγο κόσμο και κανείς δεν ασχολιόταν με το γάμο της χρονιάς. Και εννοείται πως ούτε και θα διανοούμασταν να βρεθούμε εκεί μέσα σ’ αυτό το πανηγύρι.

Και με καϊκάκι πήγαμε στις παραλίες (στις περισσότερες δηλαδή) και αμαξάκια χρησιμοποιούσαμε για μεταφορικό μέσο και δεν ντρέπομαι να το πω και φωτογραφίες πολλές βγάλαμε και περπατήσαμε πάρα πολύ, αφού μηχανάκια δε μπορούσαμε να νοικιάσουμε μια και δεν είχε κανείς μας δίπλωμα για μηχανάκι. Κάτι γριές τουρίστριες δε μου φαίνονταν κάτοχοι διπλώματος, αλλά ας μην είμαστε καχύποπτοι.

Tips:
1.Τα παραδοσιακά μόνιππα αμαξάκια που σε κάνουν βόλτα στην πόλη. Ακόμα και για μια απλή βόλτα από την Ντάπια ως το παλιό λιμάνι, αξίζει τον κόπο (και τα 10€). Εμείς τα χρησιμοποιούσαμε σαν ταξί τουλάχιστον δις ημερησίως.
2.Μικρές ερημικές παραλίες με κρυστάλινα νερά. Να τις ανακαλύψετε μόνοι σας.
3.Η πραγματικά μοναδική αρχιτεκτονική του νησιού. Κάθε σπίτι και ένα μοναδικό έργο τέχνης.
4.Η ξενάγηση από τον καπετάνιο του Navigator, το καϊκι που σε πάει στις παραλίες του νησιού. Περιλαμβάνει όλα τα αξιοθέατα των Σπετσών μαζί με αξιομνημόνευτα σχόλια από τον καπετάνιο. Παραλίες, μοναστήρια, εκκλησάκια, φάροι(the light house), ξενοδοχεία, κέντρα διασκέδασης, σπηλιές, βίλλες προσωπικοτήτων, νησάκια δένονται με ιστορικές λεπτομέρειες σε μια ξενάγηση που θες να την ξανακούσεις.

Να και μερικές φωτογραφίες:

Και βέβαια δεν είναι μόνο αυτές. Έχουμε βγάλει εκατοντάδες φωτογραφίες. Εν καιρώ θα ανεβάσω κι άλλες.

Το τελευταίο βράδυ του!

Αφού σας ευχηθώ καλό μήνα και καλές διακοπές σε όσους τις άφησαν για τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού (σε όσους επέστρεψαν στις δουλειές τους και τη ρουτίνα από τώρα, δεν πρόκειται να ευχηθώ καλό χειμώνα από τόσο νωρίς…), προχωρώ σε επίκαιρα θέματα!

Απόψε κάνουμε το άει σιχτίρ πάρτι στο φίλο μας Monte Cristo! Αύριο το πρωί παρουσιάζεται! Μπορεί να είναι τυχερός και να παρουσιάζεται εδώ στο νησί, αλλά ο στρατός είναι στρατός! Κι απόψε λέμε να το κάψουμε!

Χθες το κάψαμε επειδή ήταν Σάββατο…



Οι φωτογραφίες είναι άσχετες με το θέμα, αλλά αποτελούν μέρος της ρουτίνας μου εδώ στη Σάμο!

Φιλιά σε όλους μέχρι το επόμενο ποστ!

Υ.Γ.: Από τα δικά σας δεν περνάω…δεν προλαβαίνω τώρα!

Καλοκαιρινές διακοπές

Αφού επιβιβαστώ εδώ σήμερα το απόγευμα, το βράδυ θα είμαι στο νησάκι μου!
Και από αύριο το μεσημέρι θα συχνάζω σε παραλίες σαν και αυτή της φωτογραφίας!
Τα βράδια μπαράκια και ξενυχτάδικα μέχρι πρωίας!

Που και που θα σας γράφω και τα νέα μου. Δε σας ξεχνάω εγώ… 😉

Καλές διακοπές σε όλους!