Αρχείο ετικέτας Καθημερινότητα

Από Κυριακή σε Κυριακή

Τελικά, καθιερώθηκε. Γράφω κάθε Κυριακή. Τις Κυριακές είμαι χαλαρός, τότε γράφω. Από το ολότελα… Η δουλειά βλέπεις δε μου αφήνει χρόνο καθόλου. Και ακόμα περιμένω να πάρω λεφτά από δουλειές που έκλεισα. Δεν πειράζει, λέω, θα τα πάρω όλα μαζεμένα. Και είχα και μήνυμα από τη σπιτονοικοκυρά που μένει επαρχεία: «Θα σε παρακαλούσα το ενοίκιο να μπαίνει τις πρώτες μέρες του μήνα. Ευχαριστώ«. Δεν απάντησα. Θα πάρει δύο ενοίκια μαζεμένα, άχνα δε θα βγάλει. Τώρα που το σκέφτομαι, αν τα πάρω μαζεμένα όλα μέχρι αρχές Οκτώβρη, να της βάλω και το Νοέμβρη για να βγάλει τελείως το σκασμό. Τουλάχιστον, από μένα θα πληρωθεί. Αν έκανα δουλειά της γενιάς μου, των 700 ευρώ (που τώρα έγινε πια των 592 ή κάτι τέτοιο), σίγουρα θα αντιμετώπιζα πλέον την απειλή της έξωσης. Μάλλον, θα είχα επιλέξει την λύση της συγκατοίκισης ή της φυγής στην επαρχία. Απορώ που κάποιοι επιμένουν να δουλεύουν για φραγκοδίφραγκα και δε σηκώνονται να φύγουν να πάνε στα χωριά τους, που και περισσότερες προοπτικές να μην έχουν, σίγουρα θα έχουν λιγότερα έξοδα. Και θα μου πεις, κι εσύ από επαρχεία είσαι, γιατί δε φεύγεις; Γιατί να φύγω; Μια χαρά δουλειά έχω. Μπορεί να περνάω τα ζόρια μου μέχρι να στρώσει η δουλειά και να έχω την καβάτζα μου, αλλά σίγουρα δεν περιμένω να ζήσω από ένα μισθό πείνας ούτε ζω με το άγχος της απόλυσης και της ανεργίας.

Αλλά ας αφήσουμε τη δουλειά Κυριακάτικα (παρότι έχω και σήμερα ραντεβού). Όταν χαλαρώνω θέλω να σκέφτομαι ευχάριστα πράγματα. Όπως, το Παρίσι που θα πάω τον Οκτώβρη. Μετράμε μέρες πλέον. Τελικά, πάντα πρέπει να έχεις κάτι να περιμένεις. Μικρούς σταθμούς που σπάνε σε κομμάτια την καθημερινότητα και γεμίζουν με προσμονή το μυαλό σου για να αντέχεις στις δύσκολες στιγμές της δουλειάς σου. 13 Οκτώβρη, λοιπόν, είναι η μέρα που περιμένουμε με ανυπομονησία. Βέβαια, στο γραφείο ακόμα δεν έχω πει τίποτα. Θα το ανακοινώσω μάλλον αυτή τη βδομάδα και θα βρω και κάποιον να «φορτώσω» τα επείγοντα.

Μέχρι τότε, δουλειά και πάλι δουλειά! Έτσι δεν είπαμε ότι θα βγούμε από την κρίση; Μάλλον, από την κρίση θα βγούμε ούτως ή άλλως. Το πότε και το πώς είναι το ζητούμενο. Και σίγουρα δε θα είναι το ίδιο για όλους. Γιατί υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που δεν αντιλαμβάνονται καμία διαφορά με την προ κρίσης εποχή. Αλλά και αυτοί ανήκουν σε δύο κατηγορίες. Είναι αυτοί που και πριν ζούσαν στο όριο της φτώχειας, οπότε η κρίση καθόλου δεν άλλαξε την κατάστασή τους, και είναι και αυτοί, που όση απώλεια εισοδήματος και να έχουν, πάλι θα περνάνε καλά χωρίς να σκέφτονται πόσα θα ξοδέψουν. Οι υπόλοιποι, θα πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή, καλή διάθεση και όρεξη για δουλειά και δημιουργία. Ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση είναι ευκαιρία. Ας την αρπάξουμε, λοιπόν, από τα μαλλιά!

Workaholic

Μέση διάρκεια ημερήσιας εργασίας: 11 ώρες

Εργάσιμες ημέρες: 6

Ώρα έναρξης βραδινού ύπνου: όλο και πιο νωρίς. Μπορεί και πριν τις 11.

Ώρα αφύπνησης: όλο και πιο νωρίς, επίσης. Μπορεί και πριν τις 7 το πρωί (χωρίς ξυπνητήρι)

Πλέον η κοινωνική μου ζωή περιορίζεται κυρίως τις Κυριακές. Βραδινή έξοδος; Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που βγήκα βράδυ. Μάλλον, ήταν ακόμα Αύγουστος και περιορίστηκε σε θερινό σινεμά. Παρασκευές, δε βγαίνω, είμαι πτώμα από τη δουλειά και συνήθως έχω δουλειά το Σάββατο το πρωί. Για Σαββατόβραδο, ούτε λόγος. Πέρα από το ότι νυστάζω από τις 11, σιχαίνομαι να βγαίνω τα Σάββατα. Αν και, όπως πάει το πράγμα, σε λίγο τα Σάββατα θα μοιάζουν με Πέμπτες, από την αφραγκειά που θα έχει ο κόσμος.

Κι ενώ η αγορά στεγνώνει από ρευστό και η ανεργεία χτυπάει κόκκινο, εγώ το έχω ρίξει στη δουλειά. Τελικά, είναι ο μοναδικός τρόπος για να αποφύγεις το αίσθημα μιζέριας που έχει κατακλείσει την ελληνική κοινωνία τους τελευταίους μήνες. Και βέβαια, ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσεις μέσα από την κρίση. Η οποία κρίση, εδώ που τα λέμε, κάθε άλλο παρά οικονομική είναι, αλλά δε θα επεκτεθώ αυτή τη στιγμή, γιατί προέχει να εκθέσω το προσωπικό μου δράμα.

Και ενώ η δουλειά γεμίζει το χρόνο μου, αυξάνει την αυτοπεποίθησή μου, ικανοποιεί την ανάγκη μου για κοινωνικοποίηση και πολλά άλλα, η τσέπη μου εξακολουθεί, αγαπητέ μου αναγνώστη, να είναι άδεια. Εκείνα τα λεφτά που την προηγούμενη Κυριακή λέγαμε ότι θα έπαιρνα τη βδομάδα που μας πέρασε; Ε, ακόμα τα περιμένω. Και δεν πρόκειται να τα δω πριν το τέλος αυτής που μας έρχεται. Μπορεί να πάει και τη μεθεπόμενη, δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι.

Αλλά δεν απελπιζόμεθα. Η θεραπεία είναι μία. Εργασιοθεραπεία. Είπαμε, μας ανεβάζει το ηθικό, ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα (μαζί και την αφραγκειά μας), και αυξάνουμε τις πιθανότητες για περισσότερα έσοδα.

Και μιας και είναι Κυριακή, η μοναδική μέρα που δε δουλεύω (ακόμα, γιατί και σήμερα θα μπορούσα να έχω ραντεβού) ας χαλαρώσουμε και ας βγούμε στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης με φίλους. Και όχι, όσο και να ανέβει η θερμοκρασία, σε παραλία δε θα πάω. Έχουμε βγει από τους καλοκαιρινούς ρυθμούς πλέον και δεν επιτρέπονται πισωγυρίσματα στην ψυχολογία μας.

ΥΓ1: Τις τελευταίες ημέρες στο γραφείο κάνουμε σεμινάρια διαχείρισης χρόνου. Η χρησιμότητά τους στην περίπτωσή μου θα κριθεί από το αν θα μου δοθεί η δυνατότητα να αυξήσω τον ελεύθερο χρόνο μου κατά τη διάρκεια της ημέρας.

ΥΓ2: Την προηγούμενη Κυριακή πέτυχα τον στόχο μου. Βρήκα παρέα και πήγα στο James Joys. Φυσικά και δε μπορούσα να σηκωθώ από την καρέκλα μετά το φαγητό. Αντί σαλάτας, παραγγείλαμε ένα επίπλεον κύριο πιάτο. Μια κρεατόπιτα. Η σερβιτόρα ευγενικά άφησε να εννοηθεί ότι το θεωρούσε άρρωστο να φάμε σαν ζώα. Τα άδεια πιάτα την άφησαν άφωνη.

ΥΓ3: Σήμερα δεν έχει ούτε φωτογραφίες, ούτε βίντεο, ούτε λινκ. Στο επόμενο ποστ και βλέπουμε…