Αρχείο ετικέτας Πλήξη

Η μύγα

μύγαΈτσι για την ιστορία να αναφέρω ότι κάποτε εκεί που καθόμουν και κοίταζα το ταβάνι μπήκε μέσα στο δωμάτιο μια μύγα. Η μύγα έφερε βόλτα όλα τα έπιπλα και κατάληξε να ξαποστάσει πάνω στη μύτη μου. Στην αρχή δεν έκανα καμία κίνηση για να τη διώξω, μη θέλοντας να ταράξω τη γαλήνια ηρεμία μου. Βέβαια, η μύτη είναι ευαίσθητο όργανο και η μύγα τη γαργαλούσε με τα μικροσκοπικά της πόδια. Ανεπαίσθητα το χέρι μου κινήθηκε να τη διώξει. Η γαλήνια ηρεμία μου μόλις είχε τελειώσει. Η μύγα έκανε μια βόλτα πάνω από το κεφάλι μου και αυτή τη φορά κάθισε στο μέτωπό μου. Δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με μια μύγα, σκέφτηκα. Το χέρι μου έκανε πάλι την ίδια κίνηση για να διώξει τη μύγα και την κυνήγησε με ανοιχτή την παλάμη μου την ώρα που η μύγα έκανε τη δεύτερη περιστροφή της πάνω από το κεφάλι μου. Ατρόμητη η μύγα, μόλις το χέρι μου ξάπλωσε ξανά πάνω στο στήθος μου, επέστρεψε στην αρχική της θέση, πάνω στη μύτη μου. Όλη αυτή την ώρα όλα τα υπόλοιπα μέλη του σώματός μου παρέμεναν ακίνητα, προσπαθώντας να διατηρήσουν την γαλήνια ηρεμία μου. Τα μάτια μου εξακολουθούσαν να είναι καρφωμένα στο ταβάνι. Αυτή τη φορά το χέρι μου κινήθηκε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα κάνοντας αέρα πάνω από το κεφάλι μου για να παραμείνει η μύγα μακρυά μου. Πριν ξαπλώσει ξανά πάνω στο στήθος μου, έξυσε την μύτη μου, η οποία είχε ερεθιστεί από το περπάτημα της μύγας. Η μύγα, τρομαγμένη κάπως, κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και τίναζε τα φτερά της. Με την άκρη του δεξιού μου ματιού, το άλλο ήταν ακόμα καρφωμένο στο ταβάνι, την είδα δειλά δειλά να περπατάει πηδηχτά και να με πλησιάζει ξανά. Αυτή τη φορά με ένα απότομο πέταγμα, ήρθε και προσγειώθηκε πάνω στα δάχτυλα του ποδιού μου. Περπάτησε από το μεγάλο δάχτυλο και συνέχισε κάτω από αυτό να κατευθύνεται στο πέλμα. Άλλο ένα ευαίσθητο σημείο. Τίναξα ελαφρά το πόδι κι αυτή με ένα μικρό πέταγμα βρέθηκε στην άλλη πατούσα. Τίναξα και τα δύο πόδια και έτριψα τα πέλματα μεταξύ τους για να φύγει το γαργαλητό και η φαγούρα που μου προκάλεσε η επίσκεψη του πτερωτού εντόμου. Η μύγα βρέθηκε στην συρταριέρα απέναντι από το κρεβάτι και αφού τίναξε έντονα τα φτερά της, πέταξε ξανά για την μύτη μου. Πλέον, δεν κοιτούσα καθόλου το ταβάνι, αλλά παρακολουθούσα τις κινήσεις της ενοχλητικής μύγας. Αστραπιαία αντέδρασα στην επίθεση της μύγας και άρχισα να τη διώχνω κουνώντας και τα δύο μου χέρια πάνω από το κεφάλι μου. Η γαλήνια ηρεμία μου ήταν πια οριστικά παρελθόν. Η μύγα, σαστισμένη, πέταξε μέχρι το φωτιστικό του ταβανιού και κρεμάστηκε από εκεί να κοιτάει το θύμα της. Ο κορμός μου είχε ανασηκωθεί ολόκληρος και την κοίταζα απειλητικά. Έξαλλος, σηκώθηκα από το κρεβάτι και άρπαξα ένα μπλουζάκι από την καρέκλα. Το ανέμισα προς το φωτιστικό για να τη διώξω από το καταφύγιό της. Αυτή πέταξε και έφερε μερικές βόλτες στο δωμάτιο μέχρι που στάθηκε πάνω στο τζάμι του παραθύρου. Πλησίασα αργά και αθόρυβα πίσω της και έφερα με προσοχή την παλάμη μου κοντά της. Μόλις με κατάλαβε σηκώθηκε να με αποφύγει, αλλά το πέταγμά της προς τα πίσω την έφερε πάνω στην παλάμη μου και η αμέσως φυγή προς τα εμπρός την έριξε ξανά πάνω στο τζάμι. Το χέρι μου την ακολούθησε αμέσως και την εγκλώβισε πάνω στην γυάλινη παγίδα. Έμεινα ακίνητος μερικά δευτερόλεπτα και την ένιωθα να κινείται νευρικά για να ξεφύγει. Σκεφτόμουν πώς θα ξεφορτωθώ οριστικά τον φτερωτό μπελά που χάλασε την γαλήνια ηρεμία μου. Να την ζουμπίξω και να την λιώσω πάνω στο τζάμι; Αηδιαστικό. Να την φυλακίσω και να την κλείσω σε μια γυάλα; Μπελαλίδικο και βασανιστικό. Προσεκτικά την έσυρα μέσα στην κλειστή γροθιά μου και με μια απότομη κίνηση την απελευθέρωσα έξω από το ανοιχτό παράθυρο. Επιτέλους, είχα απαλλαγεί από το φτερωτό τερατούργημα, χωρίς να επιβαρύνω το κάρμα μου! Με μια κίνηση πήδηξα στο κρεβάτι και ξάπλωσα στην ίδια θέση πριν διαταραχθεί η γαλήνια ηρεμία μου. Κάρφωσα τα μάτια μου ξανά στο ταβάνι και ένιωθα τις αναπνοές μου να γίνονται όλο και πιο αργές και βαθιές. Δε χρειάστηκε πολύ ώρα για να επανέλθει η γαλήνια ηρεμία μου. Μετά από λίγη ώρα και ενώ είχα έρθει σε κατάσταση ζεν, νιώθω κάτι γαργαλιστικό στις πατούσες μου. Δεν έδωσα σημασία μέχρι που άρχισε να γίνεται πιο ενοχλητικό. Τίναξα ελαφρά τα πόδια μου και με την άκρη του ματιού μου είδα δύο μύγες να κάνουν βόλτες πάνω από το κεφάλι μου…

Advertisements

Θέλω διακοπές

Ναι ναι ναι. Μετά από απουσία αρκετών μηνών, αγαπητό μου ιστολόγιο, είμαι και πάλι κοντά σου. Μη μου ζητάς να μείνω. Δεν ξέρω αν θα φύγω. Δεν ξέρω πόσο θα κάτσω. Είμαι σε χαλαρή διάθεση τις τελευταίες μέρες και σε θυμήθηκα κι εσένα.

Όχι, δεν είμαι σε διακοπές. Όχι ακόμα. Αν και η διάθεση είναι διακοπών και δεν σκοτώνομαι και στη δουλειά. Για την ακρίβεια, μετά βίας κάνω το οτιδήποτε. Από το γραφείο περνάω για πολύ λίγο, αν περνάω, και τα ραντεβού μου είναι ελάχιστα. Χρειάζομαι οπωσδήποτε μερικές μέρες να είμαι αλλού, να μην κάνω τίποτα και να μη σκέφτομαι τίποτα. Όχι, δεν σκοτωνόμουν στη δουλειά το τελευταίο διάστημα. Δε με κούρασαν οι υποχρεώσεις και οι έντονοι ρυθμοί εργασίας. Έχω κουραστεί ψυχολογικά. Χρειάζομαι να γεμίσω μπαταρίες για να επιστρέψω με περισσότερη όρεξη. Θέλω για μερικές μέρες να μη σκεφτώ καθόλου υποχρεώσεις, πελάτες, επαγγελματικά ραντεβού, εκκρεμότητες, το γραφείο.

Θέλω να κλείσω το κινητό και να το ανοίγω όποτε το χρειάζομαι για να τηλεφωνήσω. Θέλω να είμαι στην παραλία όλη μέρα, να διαβάζω λογοτεχνία, να κοιμάμαι και να λιάζομαι και το βράδυ να τα πίνω με φίλους στα μπαράκια. Να με ξεχάσουν όλοι και να τους ξεχάσω όλους για λίγες μέρες. Μια βδομάδα. Άντε δέκα μέρες το πολύ. Και μετά να επιστρέψω φορτσάτος και ορεξάτος για δουλειά. Γιατί, για να είμαστε και δίκαιοι, μ’ αρέσει η δουλειά μου.

Θα φύγω την επόμενη εβδομάδα για το νησάκι μου. Να βρεθώ με συγγενείς και φίλους. Γιατί δεν έχω φύγει ακόμα. Γιατί κατάφερα να έχω μερικές υποχρεώσεις και την επόμενη εβδομάδα. Γιατί οι εκκρεμότητες δεν τελειώνουν ποτέ. Αλλά, αφού το προγραμμάτισα, ό,τι και να γίνει, την επόμενη Τετάρτη το αργότερο εγκαταλλείπω κι εγώ την άδεια αυτή πόλη.

Αυτή την ώρα που γράφω, με διέκοψε τηλεφώνημα από τη γραμματεία του γραφείου μου. Μου έβαλαν δύο νέα ραντεβού για αύριο το πρωί. Όσο μένω εδώ, οι υποχρεώσεις αυξάνονται συνεχώς. Με γεωμετρική πρόοδο. Βέβαια, θα μου πεις, κλαιν οι χήρες κλαιν κι οι παντρεμένες. Έχεις τόση δουλειά σε περίοδο κρίσης, που όλος ο κόσμος κλαίγεται και ανησυχεί για το αύριο, και μας το παίζεις και δύσκολος. Όχι, παράπονο δεν έχω. Δόξα το Θεώ δε θα πω, γιατί δεν πιστεύω, αλλά θα πέσει φωτιά να μας κάψει αν είμαστε και αχάριστοι.

Και επιστρέφουμε στο θέμα μας. Διακοπές. Σε μια εβδομάδα κατεβάζω ρολά και δε με νοιάζει τίποτα. Πάω στο νησάκι μου να κάνω τα μπανάκια μου και να χαλαρώσω. Όχι πως εδώ δεν έχω κάνει μπάνια. Με έτοιμο μαύρισμα θα πάω. Και φυσικό, όχι από σολάριουμ. Που λες, έχουν πάρει φωτιά τα σολάριουμ τις τελευταίες μέρες. Στον τρίτο όροφο του κτηρίου που είναι το γραφείο μου, έχει σολάριουμ. Το ασανσέρ είναι μονίμως κολλημένο στον τρίτο. Ο κόσμος μπαίνει στο κτήριο μόνο για να μαυρίσει. Οι υπόλοιποι υπολειτουργούμε. Αλλά ο Σπιτόγατος δεν το χρειάζεται το σολάριουμ, έχει κάνει ήδη τα μπανάκια του και έχει πάρει το χρωματάκι του. Γιατί κάποιοι με περιμένουν στο νησί άσπρο σαν το γάλα. Θα εκπλαγούν. Εδώ οι βουλευτές μας, που σκοτώνονται στη δουλειά για να μας βγάλουν από την κρίση, τους βλέπω τις τελευταίες μέρες λίγο έως πολύ πιο σκουρόχρωμους. Εγώ θα είχα μείνει πίσω;

Τέλος πάντων. Δε θέλω να φλυαρίσω άλλο. Είχα σκοπό να βάλω και καμιά φωτογραφία καλοκαιρινή, κανένα βίντεο με μουσική διακοπών, αλλά βαριέμαι ακόμα κι αυτό να κάνω. Θα ανεβάσω φρέσκο υλικό από το νησί. Ή έτσι λέω τώρα. Μη το δένετε και κόμπο.

 

 

Δύσκολη η προσαρμογή

Δεύτερη εβδομάδα που έχουν τελειώσει τυπικά οι διακοπές μου, αλλά ακόμα δεν έχω προσαρμοστεί στις εργασιακές απαιτήσεις. Επικίνδυνο το ελεύθερο επάγγελμα. Δεν έχεις κανένα πάνω από το κεφάλι σου, δεν έχεις συγκεκριμένο ωράριο, ούτε πιεστικά χρονοδιαγράμματα, αλλά πρέπει να μπορείς να επιβάλεσαι στον εαυτό σου. Χωρίς αυτοπειθαρχία είσαι καταδικασμένος να αποτύχεις. Δεν είναι κακό να τεμπελιάσεις βέβαια και λίγο, αρκεί να μη σου γίνει συνήθεια.

Αυτό τον κίνδυνο αντιμετωπίζω πλέον. Έχω χαλαρώσει υπερβολικά και η τεμπελιά τείνει να μου γίνει συνήθεια. Βρίσκομαι ακριβώς στο σημείο που αν δεν δραστηριοποιηθώ άμεσα, θα είναι σκούρα τα πράγματα τον επόμενο μήνα. Τα γράφω, λοιπόν, για να τα διαβάζω και να επανέρχομαι όσο γίνεται γρηγορότερα. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που μου επιτρέπω το καθισιό. Από αύριο μπαίνω ξανά σε κανονικούς ρυθμούς. Είναι και πρώτη του μηνός άλλωστε. Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα!

Να μη λέμε ύστερα ότι μας φταίει η κρίση για την κατάντια μας…

Και κάτι αφιερωμένο στους τεμπέληδες και στα παιδάκια που σε λίγες μέρες επιστρέφουν στα θρανία τους:

Το τρίτο του Νοεμβρίου

Μα πού τη βρίσκετε την έμπνευση και γράφετε συνέχεια; Κάποιοι σχεδόν καθημερινά!! Θα μου πει κανείς ότι κι εγώ κατά περιόδους γράφω πολύ συχνά. Οι τελευταίοι μήνες έχουν από τρεις αναρτήσεις ο καθένας και είπα να προλάβω να μη μου ξεμείνει με δύο ο Νοέμβριος.

Τελικά, είναι θέμα χρόνου, διάθεσης, αλλά και συνήθειας. Χρόνο έχω. Διάθεση για να γράψω κάτι καλό έχω. Τι μου λείπει; Μάλλον, πρέπει να το ξαναβάλω στο πρόγραμμά μου. Τότε, η κάθε σκέψη θα γίνεται μια καλή ιδέα για ποστ!

Νέα δε θα σας γράψω σήμερα. Δεν έχει αλλάξει και τίποτα. Άλλος ένας λόγος που δε βρίσκω λόγο να γράψω. Το μόνο που είναι άξιο λόγου και το αναφέρω για να δείτε ότι δεν είναι μόνο το βλόγιν που παραμελώ, είναι ότι χθες έληξε η προθεσμία για δήλωση μαθημάτων στο Οικονομικό και θυμήθηκα το απόγευμα ότι δεν έχω δηλώσει μαθήματα. Δεν πειράζει σκέφτηκα. Ούτως ή άλλως δε θα έδινα κανένα. Την περίοδο της εξεταστικής θα έχω άλλες δουλειές…

Από τα δικά σας τα βλόγια περνάω τακτικά. Καμιά φορά αφήνω και κανένα σχόλιο. Αλλά πάντα τα περάσματά μου είναι βιαστικά. Παλιότερα, αφιέρωνα αρκετές ώρες να διαβάζω όλα τα μπλογκ που έχω στα λινξ μου, αλλά και άλλα που μου κινούσαν την περιέργεια. Αυτό μου έχει λείψει τελευταία και σίγουρα θα αναπληρώσω το κενό από τις επόμενες κι όλας ημέρες.

Αλλά μάλλον με έχει πιάσει ακατάσχετη φλυαρία, η οποία είναι και ανούσια και κουραστική και για σας που διαβάζετε και για μένα που γράφω.

Εύχομαι χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα! Στον Ανδρέα και στην Ανδριανή! Αν έχετε συγγενείς και φίλους να τους χαίρεστε!

Άντε! Φτάνει! Στο επόμενο πάλι!(πιστεύω δε θα είναι μακριά…)


Και μια φωτογραφία από παλιότερη πρωτοχρονιά στον Παρνασσό! Έτσι, για να αποκτήσει νόημα το ποστ… 😉

Καλό Χειμώνα σε όλους!!! (δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά χειμώνιασε πια…)

Ουφ!

«[…] Στον οικονομικό τομέα, διαπιστώνεται ύφεση του εμπορίου κατά την περίοδο αυτή. Παρά την αύξηση της παραγωγής, τα κέρδη των επιχειρήσεων παρουσιάζουν πτωτική τάση. Μεγάλο θύμα της ύφεσης των τιμών υπήρξε ο αγροτικός τομέας. Πρόβλημα του επιχειρηματικού κόσμου αποτελούσε ο αποπληθωρισμός, ο οποίος έριχνε το ποσοστό κέρδους. Ως λύση στο πρόβλημα προωθήθηκε το διμεταλλικό σύστημα. Το σύστημα που θα στηριζόταν ταυτόχρονα στον χρυσό και στον άργυρο θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην άνοδο των τιμών εξαιτίας του νομισματικού πληθωρισμού. Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις επέλεξαν να επιβάλλουν προστατευτικούς δασμούς θέτοντας τέρμα στη μακρά περίοδο του οικονομικού φιλελευθερισμού, τουλάχιστον στο θέμα του εμπορίου βασικών αγαθών.[…]»


Ελπίζω πως έχετε καταλάβει…