Αρχείο ετικέτας Ποίησις

Ύπνος και ποίηση

Ημέρα αφιερωμένη στον ύπνο και στην ποίηση η σημερινή και τι άλλο πιο ταιριαστό από δύο ποιήματα με θέμα τον ύπνο. Το ένα του Καριωτάκη και το άλλο του Βρεττάκου. Τίτλος και των δύο, τι άλλο, «Ύπνος».

Θὰ μᾶς δοθεῖ τὸ χάρισμα καὶ ἡ μοῖρα
νὰ πᾶμε νὰ πεθάνουμε μιὰ νύχτα
στὸ πράσινο ἀκρογιάλι τῆς πατρίδας;
Γλυκὰ θὰ κοιμηθοῦμε σὰν παιδάκια
γλυκά. Κι ἀπάνωθέ μας θὲ νὰ φεύγουν,
στὸν οὐρανό, τ’ἀστέρια καὶ τὰ ἐγκόσμια.
Θὰ μᾶς χαϊδεύει ὡς ὄνειρο τὸ κύμα.
Καὶ γαλανὸ σὰν κύμα τ’ὄνειρό μας
θὰ μᾶς τραβάει σὲ χῶρες ποὺ δὲν εἶναι.
Ἀγάπες θὰ ‘ναι στὰ μαλλιά μας οἱ αὖρες,
ἡ ἀνάσα τῶν φυκιῶν θὰ μᾶς μυρώνει,
καὶ κάτου ἀπ’ τὰ μεγάλα βλέφαρά μας,
χωρὶς νὰν τὸ γρικοῦμε, θὰ γελᾶμε.
Τὰ ρόδα θὰ κινήσουν ἀπ’ τοὺς φράχτες,
καὶ θὰ ‘ρθουν νὰ μᾶς γίνουν προσκεφάλι.
Γιὰ νὰ μᾶς κάνουν ἁρμονία τὸν ὕπνο,
θ’ ἀφήσουνε τὸν ὕπνο τοὺς ἀηδόνια.
Γλυκὰ θὰ κοιμηθοῦμε σὰν παιδάκια
γλυκά. Καὶ τὰ κορίτσια τοῦ χωριοῦ μας,
ἀγριαπιδιές, θὰ στέκουνε τριγύρω
καί, σκύβοντας, κρυφὰ θὰ μᾶς μιλοῦνε
γιὰ τὰ χρυσὰ καλύβια, γιὰ τὸν ἥλιο
τῆς Κυριακῆς, γιὰ τὶς ὁλάσπρες γάστρες,
γιὰ τὰ καλὰ τὰ χρόνια μας ποὺ πᾶνε.
Τὸ χέρι μας κρατώντας ἡ κυρούλα,
κι ὅπως ἀργὰ θὰ κλείνουμε τὰ μάτια,
θὰ μᾶς δηγιέται —ὠχρὴ— σὰν παραμύθι
τὴν πίκρα τῆς ζωῆς. Καὶ τὸ φεγγάρι
θὰ κατεβεῖ στὰ πόδια μας λαμπάδα
τὴν ὥρα ποὺ στερνὰ θὰ κοιμηθοῦμε
στὸ πράσινο ἀκρογιάλι τῆς πατρίδας.
Γλυκὰ θὰ κοιμηθοῦμε σὰν παιδάκια
ποὺ ὅλη τὴ μέρα ἐκλάψαν καὶ ἀποστάσαν.

Κ. Γ. Καριωτάκης, Ύπνος

Πάνω στο λόφο σού ‘στρωσα πευκοβελόνες
κι έριξα πάνω τους αχτίδες ήλιου κι από πάνω
σου ‘στρωσα ένα χαμόγελο να μην κόβεται το κορμί σου.

Κι είπα στο χρόνο να μη σε ξυπνήσει.
Ή, πιο καλά, να σε ξυπνήσει όσο μπορούσε αργότερα,
γιατί πολλές φορές τα πράγματα γίνονται μια φορά
κι ας είναι οι μέρες όλες ίδιες και ο ήλιος αιώνιος.

Νικηφόρος Βρεττάκος, Ύπνος

Advertisements

ΣΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΑ ΕΔΡΑΝΑ

Στης Βουλής τα έδρανα…

Αχ! Κι εγώ να έκλανα!!!

Ποίημα

… για την αφεντομουτσουνάρα μου γραμμένο και όχι από τη φίλη μου τη Μαριέττα. Είναι από την Beniamin τη δωδέκατη!
Την ευχαριστώ πολύ που ασχολήθηκε με τα μούτρα μου!

Μέσα στο μικρό του σπίτι
μπλογκάρει,παίζει και γελά,
κι όταν του ξύνεται η μύτη
βγάζει φωτό και τραγουδά.

Ξεκίνησε από παλιά
Γενάρης του δυο χιλιάδες έξι
δείχνει αρνάκια σε ταψιά
και γατουλίνες σέξυ.

Χόμ σουίτ το γατόσπιτο
έχει σάουτ κ ρολόι
έχει περιστέρι οικόσιτο
και δεν ξέρω αν παίζει κομπολόι.

Η έμπνευσή μου τέλειωσε
και πάω για ταινία
ο σίμσον έσπασε
τον ειρμό μου στα τρία..

Υ.Γ.1: Κομπολόι παίζω και είναι το μοναδικό πράγμα που κάνω συλλογή. Είναι λίγα ακόμα, αλλά θα γίνουν πολλά. Ελπίζω.
Υ.Γ.2: Δυστυχώς, φίλη μου Beniamin, δε μπορώ να ανταποδώσω. Δεν είμαι καλός στην ποίηση…

Frank’s way…

And now, the end is near;
And so i face the final curtain.
My friend, i’ll say it clear,
I’ll state my case, of which i’m certain.

I’ve lived a life that’s full.
I’ve traveled each and ev’ry highway;
And more, much more than this,
I did it my way.

Regrets, i’ve had a few;
But then again, too few to mention.
I did what i had to do
And saw it through without exemption.

I planned each charted course;
Each careful step along the byway,
But more, much more than this,
I did it my way.

Yes, there were times, i’m sure you knew
When i bit off more than i could chew.
But through it all, when there was doubt,
I ate it up and spit it out.
I faced it all and i stood tall;
And did it my way.

I’ve loved, i’ve laughed and cried.
I’ve had my fill; my share of losing.
And now, as tears subside,
I find it all so amusing.

To think i did all that;
And may i say – not in a shy way,
«no, oh no not me,
I did it my way».

For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught.
To say the things he truly feels;
And not the words of one who kneels.
The record shows i took the blows –
And did it my way!

Ποίημα

Και για να μην ξεχνιόμαστε, σήμερα έχω και ένα ποιηματάκι που μου έστειλε η φίλη μου Μαριέττα (δεν εννοώ τη Χρουσαλά, λιγούρια, ούτε την Γιαννάκου, κακεντρεχείς!).
Απολαύστε το:

Αριστειδάκη, Αριστειδάκη,
ξύλο που θα το φας,
μέσα στον ύπνο μου τρυπώνεις
και μου τον χαλάς.

Σαν τον Γονίδη τον Σταμάτη
θέλεις να τραγουδάς,
δε με αφήνεις να κλείσω μάτι,
στα όνειρά μου πηδάς.

Από τη μια η φωνή σου,
από την άλλη το αλμυρό,
ακόμα λίγο και το Λουτράκι
θα μείνει χωρίς νερό.

(Αφορμή, όπως μου είπε, στάθηκε ένα περίεργο όνειρο που είδε εμένα να τραγουδάω στη θέση του Γονίδη ή κάτι τέτοιο. Άλλωστε δεν έχει σημασία, τρελή είναι ούτως ή άλλως…)


Ξυπνάω

Το πρώι και ανοίγω τον υπολογιστή. Πρώτο πρώτο φτάνει ένα μήνυμα από τη φίλη μου Μαριέττα. Τι να ήταν; Ένα καινούριο ποίημα…
Απολαύστε το.

Οταν σε δώ πρώτη φορά
αν ήμουν σκύλος, σίγουρα
θα είναι τέτοια η χαρά
που θα μου φύγει η ουρά.

Κι αν είμαι γάτα, τι να πώ,
μου φαίνεται πιο πιθανό,
σαν αίλουρος να πεταχτώ
ν’αρχίσω το γουργουρητό.

Τώρα όμως για να δώώ
να είμαι κάτι εξωτικόό
κάτι που ‘ναι φιλικόό
έξυπνο και λίγο πονηρόό

ΜΑ’Ι’ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΣΟΥ

Άλλο ένα ποιηματάκι

Από τη φίλη μου Μαριέττα.

Εννοείται πως όλα τα ποιήματα αναφέρονται σε μένα…

ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΤΗΝ ΕΚΡΥΒΕ
ΚΙ ΑΣ ΗΤΑΝΕ ΩΡΑΙΑ
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΟΣΧΟΜΥΡΙΖΕ
ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ

ΟΛΟΙ ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ
ΤΙ ΜΑΣ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΤΣΙ
ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΨΙΜΟ
ΒΡΩΜΙΣΕ ΣΑΝ ΚΟΤΕΤΣΙ

ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΑ,ΦΟΥΝΤΩΤΗ
ΜΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΡΥΜΜΕΝΗ
ΚΙ ΕΤΣΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ
ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΚΑΗΜΕΝΗ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΚΟΨΑΝ!!!!

ΤΙ ΕΙΝΑΙ.;