Αρχείο ετικέτας Σκέψεις-Απόψεις

Από Κυριακή σε Κυριακή

Τελικά, καθιερώθηκε. Γράφω κάθε Κυριακή. Τις Κυριακές είμαι χαλαρός, τότε γράφω. Από το ολότελα… Η δουλειά βλέπεις δε μου αφήνει χρόνο καθόλου. Και ακόμα περιμένω να πάρω λεφτά από δουλειές που έκλεισα. Δεν πειράζει, λέω, θα τα πάρω όλα μαζεμένα. Και είχα και μήνυμα από τη σπιτονοικοκυρά που μένει επαρχεία: «Θα σε παρακαλούσα το ενοίκιο να μπαίνει τις πρώτες μέρες του μήνα. Ευχαριστώ«. Δεν απάντησα. Θα πάρει δύο ενοίκια μαζεμένα, άχνα δε θα βγάλει. Τώρα που το σκέφτομαι, αν τα πάρω μαζεμένα όλα μέχρι αρχές Οκτώβρη, να της βάλω και το Νοέμβρη για να βγάλει τελείως το σκασμό. Τουλάχιστον, από μένα θα πληρωθεί. Αν έκανα δουλειά της γενιάς μου, των 700 ευρώ (που τώρα έγινε πια των 592 ή κάτι τέτοιο), σίγουρα θα αντιμετώπιζα πλέον την απειλή της έξωσης. Μάλλον, θα είχα επιλέξει την λύση της συγκατοίκισης ή της φυγής στην επαρχία. Απορώ που κάποιοι επιμένουν να δουλεύουν για φραγκοδίφραγκα και δε σηκώνονται να φύγουν να πάνε στα χωριά τους, που και περισσότερες προοπτικές να μην έχουν, σίγουρα θα έχουν λιγότερα έξοδα. Και θα μου πεις, κι εσύ από επαρχεία είσαι, γιατί δε φεύγεις; Γιατί να φύγω; Μια χαρά δουλειά έχω. Μπορεί να περνάω τα ζόρια μου μέχρι να στρώσει η δουλειά και να έχω την καβάτζα μου, αλλά σίγουρα δεν περιμένω να ζήσω από ένα μισθό πείνας ούτε ζω με το άγχος της απόλυσης και της ανεργίας.

Αλλά ας αφήσουμε τη δουλειά Κυριακάτικα (παρότι έχω και σήμερα ραντεβού). Όταν χαλαρώνω θέλω να σκέφτομαι ευχάριστα πράγματα. Όπως, το Παρίσι που θα πάω τον Οκτώβρη. Μετράμε μέρες πλέον. Τελικά, πάντα πρέπει να έχεις κάτι να περιμένεις. Μικρούς σταθμούς που σπάνε σε κομμάτια την καθημερινότητα και γεμίζουν με προσμονή το μυαλό σου για να αντέχεις στις δύσκολες στιγμές της δουλειάς σου. 13 Οκτώβρη, λοιπόν, είναι η μέρα που περιμένουμε με ανυπομονησία. Βέβαια, στο γραφείο ακόμα δεν έχω πει τίποτα. Θα το ανακοινώσω μάλλον αυτή τη βδομάδα και θα βρω και κάποιον να «φορτώσω» τα επείγοντα.

Μέχρι τότε, δουλειά και πάλι δουλειά! Έτσι δεν είπαμε ότι θα βγούμε από την κρίση; Μάλλον, από την κρίση θα βγούμε ούτως ή άλλως. Το πότε και το πώς είναι το ζητούμενο. Και σίγουρα δε θα είναι το ίδιο για όλους. Γιατί υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που δεν αντιλαμβάνονται καμία διαφορά με την προ κρίσης εποχή. Αλλά και αυτοί ανήκουν σε δύο κατηγορίες. Είναι αυτοί που και πριν ζούσαν στο όριο της φτώχειας, οπότε η κρίση καθόλου δεν άλλαξε την κατάστασή τους, και είναι και αυτοί, που όση απώλεια εισοδήματος και να έχουν, πάλι θα περνάνε καλά χωρίς να σκέφτονται πόσα θα ξοδέψουν. Οι υπόλοιποι, θα πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή, καλή διάθεση και όρεξη για δουλειά και δημιουργία. Ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση είναι ευκαιρία. Ας την αρπάξουμε, λοιπόν, από τα μαλλιά!

Advertisements

Δύσκολη η προσαρμογή

Δεύτερη εβδομάδα που έχουν τελειώσει τυπικά οι διακοπές μου, αλλά ακόμα δεν έχω προσαρμοστεί στις εργασιακές απαιτήσεις. Επικίνδυνο το ελεύθερο επάγγελμα. Δεν έχεις κανένα πάνω από το κεφάλι σου, δεν έχεις συγκεκριμένο ωράριο, ούτε πιεστικά χρονοδιαγράμματα, αλλά πρέπει να μπορείς να επιβάλεσαι στον εαυτό σου. Χωρίς αυτοπειθαρχία είσαι καταδικασμένος να αποτύχεις. Δεν είναι κακό να τεμπελιάσεις βέβαια και λίγο, αρκεί να μη σου γίνει συνήθεια.

Αυτό τον κίνδυνο αντιμετωπίζω πλέον. Έχω χαλαρώσει υπερβολικά και η τεμπελιά τείνει να μου γίνει συνήθεια. Βρίσκομαι ακριβώς στο σημείο που αν δεν δραστηριοποιηθώ άμεσα, θα είναι σκούρα τα πράγματα τον επόμενο μήνα. Τα γράφω, λοιπόν, για να τα διαβάζω και να επανέρχομαι όσο γίνεται γρηγορότερα. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που μου επιτρέπω το καθισιό. Από αύριο μπαίνω ξανά σε κανονικούς ρυθμούς. Είναι και πρώτη του μηνός άλλωστε. Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα!

Να μη λέμε ύστερα ότι μας φταίει η κρίση για την κατάντια μας…

Και κάτι αφιερωμένο στους τεμπέληδες και στα παιδάκια που σε λίγες μέρες επιστρέφουν στα θρανία τους:

Singles vs Valentine’s day

Επιτέλους! Άρχισε να καθιερώνεται η Singles’ day! Μια μέρα μετά του Βαλεντίνου, στις 15 Φεβρουαρίου, είναι η ώρα των ελεύθερων και μόνων να γιορτάσουν. Βγαίνουν με φίλους/φίλες μόνους/ες και διασκεδάζουν, ανταλλάσουν δώρα και ούτω καθ’εξής…


Η φωτό από την ομώνυμη σειρά του mega, που μόνο κατ’ όνομα δηλαδή ήταν singles αυτοί, αλλά τέλος πάντων…

Βρήκα και αντίστοιχο site. Χώρια που πολλά μπαράκια, κλαμπάκια και εστιατόρια (στο εξωτερικό κυρίως…) διοργανώνουν βραδιές και πάρτι για singles στις 15 Φεβρουαρίου. Άντε σιγά σιγά και στα μέρη μας…

Γι’ αυτό μην τρελαίνεστε! Μία μέρα είναι η αυριαννή! Θα περάσει γρήγορα! Την Κυριακή γιορτάζουμε όλοι οι υπόλοιποι!!!

Happy Singles Day!!!

Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλαίας

Ο Γιώργος κερδίζει τον Βαγγέλη, ο οποίος κερδίζει τον Κώστα*, τον οποίο δε μπορεί να κερδίσει ο Γιώργος

Κι ο Βαγγέλης δε μπορεί να κερδίσει τον Γιώργο, που χάνει από τον Κώστα, που τον κερδίζει ο Βαγγέλης


ΖΑΛΙΣΤΗΚΑ!!!

*Όχι. Ο Κώστας δεν είναι ο Σκανδαλίδης!

Ασύμμετρες βλακείες

Ζούμε τη μεγαλύτερη καταστροφή που έχει υποστεί μεταπολεμικά η χώρα μας. Τη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία που θυμούνται όλοι οι ζώντες πολίτες αυτής της χώρας. Οι πληγές δε θα επουλωθούν εύκολα και σίγουρα αυτό που δε μπορεί πλέον να επουλωθεί είναι η βαριά τραυματισμένη αξιοπιστία της πολιτείας. Αποκαλύφθηκε με τον πιο δραματικό τρόπο πόσο αποσαθρωμένο και ανοχύρωτο είναι αυτό το κράτος. Πως είναι ξέφραγκο αμπέλι στον κάθε επιτήδειο. Πως δε μπορεί συντονισμένα, υπεύθυνα και αποτελεσματικά να προστατεύσει τους πολίτες και τις περιουσίες τους.

«Ασύμμετρες απειλές» μας είπε η κυβέρνηση ότι ευθύνονται για τις πυρκαγιές. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια ελληνική 11η Σεπτεμβρίου, αλλά δεν τους βγήκε. Έδειχναν σε αόρατους εχθρούς για να κρύψουν τη δική τους αδυναμία. Να κρύψουν πως διέλυσαν το πυροσβεστικό σώμα, πως δεν εξόπλισαν όπως έπρεπε τους πυροσβέστες, που δίνουν τη μάχη με τις φλόγες με όσες δυνάμεις έχουν. Να κρύψουν πως ευθύνονται για τις ορέξεις που άνοιξαν στους οικοπεδοφάγους κλείνοντάς τους το μάτι με την τροποποίηση του άρθρου 24 που προστατεύει τα δάση. Να κρύψουν πως έχουν αποχαρακτηρίσει όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις δεκάδες εκατομμύρια δασικής έκτασης. Να κρύψουν πως δεν τους καίγεται καρφί για τις φωτιές που καίνε ανθρώπους, δάση και χωριά, αλλά νοιάζονται μόνο για τα κουκιά τους…

Αλλά επιστράτευσαν την ΕΥΠ και την αντιτρομοκρατική υπηρεσία για να βρουν και να συλλάβουν τους εμπρηστές. Και τους συνέλαβαν! Δυο εντεκάχρονα, μια γιαγιά κι έναν παππού! Αυτοί σκέφτηκαν και οργάνωσαν το σχέδιο εμπρησμού της χώρας. Αυτοί έκαψαν όλα μας τα δάση! Μπράβο στην κυβέρνηση Καραμανλή που αποκάλυψε ποιες είναι οι ασύμμετρες απειλές που επιτίθενται στα δάση μας!

Η ασύμμετρη βλακεία, που μας απειλεί, δεν έχει τέλος!

Ε Λ Ε Ο Σ ! ! !

Επιστροφή

Είναι γεγονός! Ο Σπιτόγατος είναι πάλι πίσω στο σπίτι του!
Διακοπές τέλος, λοιπόν, για φέτος. Τα κεφάλια μέσα!

Και δεν είναι και λίγα αυτά που πρέπει να γίνουν. Εργασίες πρέπει να παραδωθούν μέσα στο Σεπτέμβρη, μερικά μαθήματα στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου που θα διακοπεί από τις εκλογές και, φυσικά, ακόμα ψάχνω για δουλειά!

Ανάμνηση, πλέον, αποτελούν οι φετινές διακοπές και μαζί ανάμνηση ελπίζω πως θα γίνει και η σημερινή κυβέρνηση. Το ελπίζω, αλλά δεν το πολυπιστεύω, βέβαια. Πολύ φοβάμαι ότι ο χοντρός θα αποτελειώσει ό,τι έχει αφήσει μέχρι τώρα όρθιο. Φταίει που το εκλογικό σώμα είναι εντελώς αλλοπρόσαλο; Φταίει που μας έπιασε όλους μέσα στη θερινή ραστώνη και δε θα προλάβουμε να πούμε κιχ; Φταίει που κάποιοι έχουν περάσει εντέχνως στον κόσμο την εντύπωση ότι ο Γιώργος δεν κάνει; Λες και ο Καραμανλής που μιλάει καλύτερα, κουράστηκε πολύ να δουλεύει όσο είναι πρωθυπουργός. Λες και ο Σημίτης ήταν μάστορας ρητορικής, εντούτοις ήδη θεωρείται ένας από τους καλύτερους πρωθυπουργούς που γνώρισε αυτή η χώρα.

Θα παρακολουθήσουμε τις πιο βουβές εκλογές που έχουμε ζήσει ποτέ κι αυτό ο Κωστάκης το θεωρεί πρόοδο. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει μήπως γυρίσει κι άλλο το κλίμα εναντίον του και εναντίον της κυβέρνησής του. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει πριν επιστρέψουν οι εργαζόμενοι στην μίζερη καθημερινότητά τους. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει μήπως ανοίξει η Βουλή και κατατεθεί το πόρισμα Ζορμπά για το ομόλογο και μάθει τις πομπές τους ο λαός. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει για να μη γίνει μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση και προλάβουν οι ψηφοφόροι να συγκρίνουν ψύχραιμα. Αλλά επέσπευσε τις εκλογές για το υψίστης εθνικής σημασίας ζήτημα…της κατάρτισης του προϋπολογισμού!!! Ποιον κοροϊδεύει; Εκτός κι αν θέλει να ζητήσει λευκή επιταγή για όσα βάρη θέλει να φορτώσει στην ήδη παραφορτωμένη καμπούρα του έλληνα φορολογούμενου ή να ρυθμίσει το ασφαλιστικό όπως βολεύει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Αλλά αρκετά με τις εκλογές. Έχουμε ένα μήνα για να γράψουμε και να σχολιάσουμε πολλά. Και για όποιον έκανε υπομονή και διάβασε μέχρι εδώ, τον αποζημιώνω με δύο βιντεάκια από το 4th Rock Festival του Ηραίου στη Σάμο. Στο πρώτο οι Locomondo. Στο δεύτερο οι Aswad από το Λονδίνο. Απολαύστε τους!

Γράμμα από το μέλλον

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος, δημοσιεύω ένα mail που είχα λάβει πριν λίγο καιρό.

Είμαστε στο έτος 2070. Είμαι 50 χρονών μα φαίνομαι 85. Έχω πολλά προβλήματα γιατί πίνω πολύ λίγο νερό. Νομίζω πως δε μου μένει πια πολύς καιρός. Σήμερα, είμαι ένας από τους πιο ηλικιωμένους στην κοινωνία που ζω. Θυμάμαι όταν ήμουν 5 χρονών, Όλα ήταν διαφορετικά. Υπήρχαν πολλά δέντρα στα πάρκα, τα σπίτια είχαν ωραίους κήπους και μπορούσα να είμαι κάτω από το ντουζ περίπου μια ώρα. Τώρα χρησιμοποιούμε πετσέτες με ορυκτέλαιο για να πλυθούμε. Πριν, όλες οι γυναίκες επιδείκνυαν τα όμορφα μαλλιά τους. Τώρα, πρέπει να ξυρίζουμε το κεφάλι για να το διατηρούμε καθαρό χωρίς να χρησιμοποιούμε νερό. Πριν, ο πατέρας μου έπλενε το αυτοκίνητο με το λάστιχο του ποτίσματος. Σήμερα, απαγορεύεται αυστηρά από το νόμο τέτοια χρήση. Θυμάμαι πως υπήρχαν πολλές διαφημίσεις που έλεγαν: ”ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΝΕΡΟ”, αλλά κανείς δεν έδινε προσοχή. Οι άνθρωποι πίστευαν πως το νερό είναι ανεξάντλητο. Σήμερα, όλα τα ποτάμια, τα φράγματα, οι λίμνες και οι υδροφόροι ορίζοντες είναι ανεπανόρθωτα μολυσμένα ή αποξηραμένα. Το τοπίο τριγύρω δεν είναι πια παρά μια απέραντη έρημος. Οι γαστρεντερικές λοιμώξεις, οι δερματοπάθειες και οι κακώσεις του ουροποιητικού είναι οι κυριότερες αιτίες θανάτου. Η βιομηχανία έχει παραλύσει και το ποσοστό ανεργίας είναι δραματικά υψηλό. Τα εργοστάσια αφαλάτωσης θαλασσινού νερού είναι ο κύριος τομέας απασχόλησης. Δίνουν στους εργαζόμενους πόσιμο νερό αντί για μισθό. Οι επιθέσεις για ένα μπιτόνι νερό είναι συνεχείς μέσα στους έρημους δρόμους. Η διατροφή είναι 80% συνθετική. Πριν, συνιστούσαν να πίνουμε 8 ποτήρια νερό την ημέρα. Σήμερα, δεν μπορώ να πιω παρά μισό ποτήρι. Επειδή δεν μπορούμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, τα πετάμε, κάτι που αυξάνει τον όγκο των σκουπιδιών. Ξαναγυρίσαμε στη χρησιμοποίηση των βόθρων όπως τον προηγούμενο αιώνα, επειδή οι υπόνομοι δε δουλεύουν πια εξαιτίας της έλλειψης νερού. Οι άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με το φόβο: τα σώματά τους είναι ασθενικά, ζαρωμένα από την αφυδάτωση, πληγιασμένα εξαιτίας της υπεριώδους ακτινοβολίας που δε φιλτράρεται πλέον από την ατμόσφαιρα εξαιτίας της τρύπας του όζοντος. Εξαιτίας της ξηροδερμίας, μια νέα γυναίκα 20 χρονών φαίνεται 40. Οι επιστήμονες κάνουν έρευνες, αλλά δεν υπάρχει καμιά λύση ορατή. Δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε νερό. Το οξυγόνο επίσης έχει μειωθεί εξαιτίας της έλλειψης δέντρων, κάτι το οποίο μειώνει το νοητικό επίπεδο των νέων γενεών. Η μορφολογία των σπερματοζωαρίων ενός μεγάλου αριθμού ατόμων έχει αλλάξει… …κάτι το οποίο επιφέρει πολλές γεννήσεις παιδιών θυμάτων της ανεπάρκειας, των μεταλλάξεων και των δυσμορφιών. Η κυβέρνηση μάς υποχρεώνει να πληρώνουμε για τον αέρα που αναπνέουμε: 137 m3 το άτομο την ημέρα. Αυτοί που δεν μπορούν να πληρώσουν διώχνονται από τις «ζώνες αερισμού», που είναι εξοπλισμένες με γιγάντιους μηχανικούς πνεύμονες που δουλεύουν με ηλιακή ενέργεια. Ο αέρας δεν είναι πολύ καλής ποιότητας, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να αναπνέουμε. Ο μέσος όρος ζωής είναι τα 35 χρόνια. Μερικές χώρες πέτυχαν να διαφυλάξουν νησίδες βλάστησης με καθαρό τρεχούμενο νερό. Αυτές οι ζώνες επιβλέπονται πολύ στενά από τον στρατό. Το νερό έγινε ένα είδος σπάνιο, ένας θησαυρός ανεκτίμητος, πολύ περισσότερο από τον χρυσό ή τα διαμάντια. Εδώ όμως, δεν υπάρχουν πια δέντρα γιατί δε βρέχει σχεδόν ποτέ. Και όταν αρχίζει να βρέχει, δεν πέφτει παρά όξινη βροχή. Δεν υπάρχουν πλέον εποχές εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών (φαινόμενο του θερμοκηπίου) από τις δραστηριότητες του ανθρώπου του 20ου αιώνα που μόλυναν το περιβάλλον. Και όμως είχαμε προβλέψει ότι έπρεπε να φροντίσουμε το περιβάλλον μας, αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα. Όταν η κόρη μου με ρωτάει να της αφηγηθώ πώς ήταν όταν εγώ ήμουν νέος, της διηγούμαι πώς τα δάση ήταν όμορφα. Της μιλάω για τη βροχή, τα λουλούδια, την ευχαρίστηση του να κολυμπάς και να ψαρεύεις στα ποτάμια και τις λίμνες και του να πίνεις όσο νερό θέλεις. Και για την καλή υγεία των ανθρώπων. Με ρωτάει: – Μπαμπά! Γιατί δεν υπάρχει πια νερό; Έχω λοιπόν ένα κόμπο στο λαιμό… Δεν μπορώ να σταματήσω να με θεωρώ ένοχο, γιατί ανήκω στη γενεά που ολοκλήρωσε την καταστροφή του περιβάλλοντος, μη παίρνοντας στα σοβαρά τις αμέτρητες προειδοποιήσεις. Ανήκω στην τελευταία γενεά που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων, αλλά αποφάσισε διαφορετικά. Σήμερα τα παιδιά μας το πληρώνουν ακριβά. Ειλικρινά, πιστεύω πως η ζωή πάνω σ’ αυτή τη γη δε θα είναι δυνατή από δω και πέρα γιατί η καταστροφή του περιβάλλοντος έφτασε σ’ ένα σημείο όπου δεν έχει επιστροφή. Πώς θα ήθελα να γυρίσω πίσω και με κάποιο τρόπο να έκανα να καταλάβει ολόκληρη η ανθρωπότητα …
… στη στιγμή που μπορούμε ακόμα να κάνουμε κάτι για να σώσουμε τον πλανήτη μας!

Θέλουμε αυτό το γράμμα να γραφτεί στα αλήθεια;
Αν δεν αλλάξουμε τρόπο ζωής, αυτό είναι το μέλλον μας…