Αρχείο ετικέτας Φλυαρία

Θέλω διακοπές

Ναι ναι ναι. Μετά από απουσία αρκετών μηνών, αγαπητό μου ιστολόγιο, είμαι και πάλι κοντά σου. Μη μου ζητάς να μείνω. Δεν ξέρω αν θα φύγω. Δεν ξέρω πόσο θα κάτσω. Είμαι σε χαλαρή διάθεση τις τελευταίες μέρες και σε θυμήθηκα κι εσένα.

Όχι, δεν είμαι σε διακοπές. Όχι ακόμα. Αν και η διάθεση είναι διακοπών και δεν σκοτώνομαι και στη δουλειά. Για την ακρίβεια, μετά βίας κάνω το οτιδήποτε. Από το γραφείο περνάω για πολύ λίγο, αν περνάω, και τα ραντεβού μου είναι ελάχιστα. Χρειάζομαι οπωσδήποτε μερικές μέρες να είμαι αλλού, να μην κάνω τίποτα και να μη σκέφτομαι τίποτα. Όχι, δεν σκοτωνόμουν στη δουλειά το τελευταίο διάστημα. Δε με κούρασαν οι υποχρεώσεις και οι έντονοι ρυθμοί εργασίας. Έχω κουραστεί ψυχολογικά. Χρειάζομαι να γεμίσω μπαταρίες για να επιστρέψω με περισσότερη όρεξη. Θέλω για μερικές μέρες να μη σκεφτώ καθόλου υποχρεώσεις, πελάτες, επαγγελματικά ραντεβού, εκκρεμότητες, το γραφείο.

Θέλω να κλείσω το κινητό και να το ανοίγω όποτε το χρειάζομαι για να τηλεφωνήσω. Θέλω να είμαι στην παραλία όλη μέρα, να διαβάζω λογοτεχνία, να κοιμάμαι και να λιάζομαι και το βράδυ να τα πίνω με φίλους στα μπαράκια. Να με ξεχάσουν όλοι και να τους ξεχάσω όλους για λίγες μέρες. Μια βδομάδα. Άντε δέκα μέρες το πολύ. Και μετά να επιστρέψω φορτσάτος και ορεξάτος για δουλειά. Γιατί, για να είμαστε και δίκαιοι, μ’ αρέσει η δουλειά μου.

Θα φύγω την επόμενη εβδομάδα για το νησάκι μου. Να βρεθώ με συγγενείς και φίλους. Γιατί δεν έχω φύγει ακόμα. Γιατί κατάφερα να έχω μερικές υποχρεώσεις και την επόμενη εβδομάδα. Γιατί οι εκκρεμότητες δεν τελειώνουν ποτέ. Αλλά, αφού το προγραμμάτισα, ό,τι και να γίνει, την επόμενη Τετάρτη το αργότερο εγκαταλλείπω κι εγώ την άδεια αυτή πόλη.

Αυτή την ώρα που γράφω, με διέκοψε τηλεφώνημα από τη γραμματεία του γραφείου μου. Μου έβαλαν δύο νέα ραντεβού για αύριο το πρωί. Όσο μένω εδώ, οι υποχρεώσεις αυξάνονται συνεχώς. Με γεωμετρική πρόοδο. Βέβαια, θα μου πεις, κλαιν οι χήρες κλαιν κι οι παντρεμένες. Έχεις τόση δουλειά σε περίοδο κρίσης, που όλος ο κόσμος κλαίγεται και ανησυχεί για το αύριο, και μας το παίζεις και δύσκολος. Όχι, παράπονο δεν έχω. Δόξα το Θεώ δε θα πω, γιατί δεν πιστεύω, αλλά θα πέσει φωτιά να μας κάψει αν είμαστε και αχάριστοι.

Και επιστρέφουμε στο θέμα μας. Διακοπές. Σε μια εβδομάδα κατεβάζω ρολά και δε με νοιάζει τίποτα. Πάω στο νησάκι μου να κάνω τα μπανάκια μου και να χαλαρώσω. Όχι πως εδώ δεν έχω κάνει μπάνια. Με έτοιμο μαύρισμα θα πάω. Και φυσικό, όχι από σολάριουμ. Που λες, έχουν πάρει φωτιά τα σολάριουμ τις τελευταίες μέρες. Στον τρίτο όροφο του κτηρίου που είναι το γραφείο μου, έχει σολάριουμ. Το ασανσέρ είναι μονίμως κολλημένο στον τρίτο. Ο κόσμος μπαίνει στο κτήριο μόνο για να μαυρίσει. Οι υπόλοιποι υπολειτουργούμε. Αλλά ο Σπιτόγατος δεν το χρειάζεται το σολάριουμ, έχει κάνει ήδη τα μπανάκια του και έχει πάρει το χρωματάκι του. Γιατί κάποιοι με περιμένουν στο νησί άσπρο σαν το γάλα. Θα εκπλαγούν. Εδώ οι βουλευτές μας, που σκοτώνονται στη δουλειά για να μας βγάλουν από την κρίση, τους βλέπω τις τελευταίες μέρες λίγο έως πολύ πιο σκουρόχρωμους. Εγώ θα είχα μείνει πίσω;

Τέλος πάντων. Δε θέλω να φλυαρίσω άλλο. Είχα σκοπό να βάλω και καμιά φωτογραφία καλοκαιρινή, κανένα βίντεο με μουσική διακοπών, αλλά βαριέμαι ακόμα κι αυτό να κάνω. Θα ανεβάσω φρέσκο υλικό από το νησί. Ή έτσι λέω τώρα. Μη το δένετε και κόμπο.

 

 

Από Κυριακή σε Κυριακή

Τελικά, καθιερώθηκε. Γράφω κάθε Κυριακή. Τις Κυριακές είμαι χαλαρός, τότε γράφω. Από το ολότελα… Η δουλειά βλέπεις δε μου αφήνει χρόνο καθόλου. Και ακόμα περιμένω να πάρω λεφτά από δουλειές που έκλεισα. Δεν πειράζει, λέω, θα τα πάρω όλα μαζεμένα. Και είχα και μήνυμα από τη σπιτονοικοκυρά που μένει επαρχεία: «Θα σε παρακαλούσα το ενοίκιο να μπαίνει τις πρώτες μέρες του μήνα. Ευχαριστώ«. Δεν απάντησα. Θα πάρει δύο ενοίκια μαζεμένα, άχνα δε θα βγάλει. Τώρα που το σκέφτομαι, αν τα πάρω μαζεμένα όλα μέχρι αρχές Οκτώβρη, να της βάλω και το Νοέμβρη για να βγάλει τελείως το σκασμό. Τουλάχιστον, από μένα θα πληρωθεί. Αν έκανα δουλειά της γενιάς μου, των 700 ευρώ (που τώρα έγινε πια των 592 ή κάτι τέτοιο), σίγουρα θα αντιμετώπιζα πλέον την απειλή της έξωσης. Μάλλον, θα είχα επιλέξει την λύση της συγκατοίκισης ή της φυγής στην επαρχία. Απορώ που κάποιοι επιμένουν να δουλεύουν για φραγκοδίφραγκα και δε σηκώνονται να φύγουν να πάνε στα χωριά τους, που και περισσότερες προοπτικές να μην έχουν, σίγουρα θα έχουν λιγότερα έξοδα. Και θα μου πεις, κι εσύ από επαρχεία είσαι, γιατί δε φεύγεις; Γιατί να φύγω; Μια χαρά δουλειά έχω. Μπορεί να περνάω τα ζόρια μου μέχρι να στρώσει η δουλειά και να έχω την καβάτζα μου, αλλά σίγουρα δεν περιμένω να ζήσω από ένα μισθό πείνας ούτε ζω με το άγχος της απόλυσης και της ανεργίας.

Αλλά ας αφήσουμε τη δουλειά Κυριακάτικα (παρότι έχω και σήμερα ραντεβού). Όταν χαλαρώνω θέλω να σκέφτομαι ευχάριστα πράγματα. Όπως, το Παρίσι που θα πάω τον Οκτώβρη. Μετράμε μέρες πλέον. Τελικά, πάντα πρέπει να έχεις κάτι να περιμένεις. Μικρούς σταθμούς που σπάνε σε κομμάτια την καθημερινότητα και γεμίζουν με προσμονή το μυαλό σου για να αντέχεις στις δύσκολες στιγμές της δουλειάς σου. 13 Οκτώβρη, λοιπόν, είναι η μέρα που περιμένουμε με ανυπομονησία. Βέβαια, στο γραφείο ακόμα δεν έχω πει τίποτα. Θα το ανακοινώσω μάλλον αυτή τη βδομάδα και θα βρω και κάποιον να «φορτώσω» τα επείγοντα.

Μέχρι τότε, δουλειά και πάλι δουλειά! Έτσι δεν είπαμε ότι θα βγούμε από την κρίση; Μάλλον, από την κρίση θα βγούμε ούτως ή άλλως. Το πότε και το πώς είναι το ζητούμενο. Και σίγουρα δε θα είναι το ίδιο για όλους. Γιατί υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που δεν αντιλαμβάνονται καμία διαφορά με την προ κρίσης εποχή. Αλλά και αυτοί ανήκουν σε δύο κατηγορίες. Είναι αυτοί που και πριν ζούσαν στο όριο της φτώχειας, οπότε η κρίση καθόλου δεν άλλαξε την κατάστασή τους, και είναι και αυτοί, που όση απώλεια εισοδήματος και να έχουν, πάλι θα περνάνε καλά χωρίς να σκέφτονται πόσα θα ξοδέψουν. Οι υπόλοιποι, θα πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή, καλή διάθεση και όρεξη για δουλειά και δημιουργία. Ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση είναι ευκαιρία. Ας την αρπάξουμε, λοιπόν, από τα μαλλιά!

Workaholic

Μέση διάρκεια ημερήσιας εργασίας: 11 ώρες

Εργάσιμες ημέρες: 6

Ώρα έναρξης βραδινού ύπνου: όλο και πιο νωρίς. Μπορεί και πριν τις 11.

Ώρα αφύπνησης: όλο και πιο νωρίς, επίσης. Μπορεί και πριν τις 7 το πρωί (χωρίς ξυπνητήρι)

Πλέον η κοινωνική μου ζωή περιορίζεται κυρίως τις Κυριακές. Βραδινή έξοδος; Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που βγήκα βράδυ. Μάλλον, ήταν ακόμα Αύγουστος και περιορίστηκε σε θερινό σινεμά. Παρασκευές, δε βγαίνω, είμαι πτώμα από τη δουλειά και συνήθως έχω δουλειά το Σάββατο το πρωί. Για Σαββατόβραδο, ούτε λόγος. Πέρα από το ότι νυστάζω από τις 11, σιχαίνομαι να βγαίνω τα Σάββατα. Αν και, όπως πάει το πράγμα, σε λίγο τα Σάββατα θα μοιάζουν με Πέμπτες, από την αφραγκειά που θα έχει ο κόσμος.

Κι ενώ η αγορά στεγνώνει από ρευστό και η ανεργεία χτυπάει κόκκινο, εγώ το έχω ρίξει στη δουλειά. Τελικά, είναι ο μοναδικός τρόπος για να αποφύγεις το αίσθημα μιζέριας που έχει κατακλείσει την ελληνική κοινωνία τους τελευταίους μήνες. Και βέβαια, ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσεις μέσα από την κρίση. Η οποία κρίση, εδώ που τα λέμε, κάθε άλλο παρά οικονομική είναι, αλλά δε θα επεκτεθώ αυτή τη στιγμή, γιατί προέχει να εκθέσω το προσωπικό μου δράμα.

Και ενώ η δουλειά γεμίζει το χρόνο μου, αυξάνει την αυτοπεποίθησή μου, ικανοποιεί την ανάγκη μου για κοινωνικοποίηση και πολλά άλλα, η τσέπη μου εξακολουθεί, αγαπητέ μου αναγνώστη, να είναι άδεια. Εκείνα τα λεφτά που την προηγούμενη Κυριακή λέγαμε ότι θα έπαιρνα τη βδομάδα που μας πέρασε; Ε, ακόμα τα περιμένω. Και δεν πρόκειται να τα δω πριν το τέλος αυτής που μας έρχεται. Μπορεί να πάει και τη μεθεπόμενη, δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι.

Αλλά δεν απελπιζόμεθα. Η θεραπεία είναι μία. Εργασιοθεραπεία. Είπαμε, μας ανεβάζει το ηθικό, ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα (μαζί και την αφραγκειά μας), και αυξάνουμε τις πιθανότητες για περισσότερα έσοδα.

Και μιας και είναι Κυριακή, η μοναδική μέρα που δε δουλεύω (ακόμα, γιατί και σήμερα θα μπορούσα να έχω ραντεβού) ας χαλαρώσουμε και ας βγούμε στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης με φίλους. Και όχι, όσο και να ανέβει η θερμοκρασία, σε παραλία δε θα πάω. Έχουμε βγει από τους καλοκαιρινούς ρυθμούς πλέον και δεν επιτρέπονται πισωγυρίσματα στην ψυχολογία μας.

ΥΓ1: Τις τελευταίες ημέρες στο γραφείο κάνουμε σεμινάρια διαχείρισης χρόνου. Η χρησιμότητά τους στην περίπτωσή μου θα κριθεί από το αν θα μου δοθεί η δυνατότητα να αυξήσω τον ελεύθερο χρόνο μου κατά τη διάρκεια της ημέρας.

ΥΓ2: Την προηγούμενη Κυριακή πέτυχα τον στόχο μου. Βρήκα παρέα και πήγα στο James Joys. Φυσικά και δε μπορούσα να σηκωθώ από την καρέκλα μετά το φαγητό. Αντί σαλάτας, παραγγείλαμε ένα επίπλεον κύριο πιάτο. Μια κρεατόπιτα. Η σερβιτόρα ευγενικά άφησε να εννοηθεί ότι το θεωρούσε άρρωστο να φάμε σαν ζώα. Τα άδεια πιάτα την άφησαν άφωνη.

ΥΓ3: Σήμερα δεν έχει ούτε φωτογραφίες, ούτε βίντεο, ούτε λινκ. Στο επόμενο ποστ και βλέπουμε…

Δύσκολη η προσαρμογή

Δεύτερη εβδομάδα που έχουν τελειώσει τυπικά οι διακοπές μου, αλλά ακόμα δεν έχω προσαρμοστεί στις εργασιακές απαιτήσεις. Επικίνδυνο το ελεύθερο επάγγελμα. Δεν έχεις κανένα πάνω από το κεφάλι σου, δεν έχεις συγκεκριμένο ωράριο, ούτε πιεστικά χρονοδιαγράμματα, αλλά πρέπει να μπορείς να επιβάλεσαι στον εαυτό σου. Χωρίς αυτοπειθαρχία είσαι καταδικασμένος να αποτύχεις. Δεν είναι κακό να τεμπελιάσεις βέβαια και λίγο, αρκεί να μη σου γίνει συνήθεια.

Αυτό τον κίνδυνο αντιμετωπίζω πλέον. Έχω χαλαρώσει υπερβολικά και η τεμπελιά τείνει να μου γίνει συνήθεια. Βρίσκομαι ακριβώς στο σημείο που αν δεν δραστηριοποιηθώ άμεσα, θα είναι σκούρα τα πράγματα τον επόμενο μήνα. Τα γράφω, λοιπόν, για να τα διαβάζω και να επανέρχομαι όσο γίνεται γρηγορότερα. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που μου επιτρέπω το καθισιό. Από αύριο μπαίνω ξανά σε κανονικούς ρυθμούς. Είναι και πρώτη του μηνός άλλωστε. Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα!

Να μη λέμε ύστερα ότι μας φταίει η κρίση για την κατάντια μας…

Και κάτι αφιερωμένο στους τεμπέληδες και στα παιδάκια που σε λίγες μέρες επιστρέφουν στα θρανία τους:

Πάσχα;;; Last year!!!

Είναι ωραίο τελικά να αγνοείς τις γιορτές. Μια καλή ευκαιρία να βρεθείς με τον εαυτό σου και να βάλεις σε μια τάξη τις σκέψεις σου και το σπίτι σου. Αυτή την ευκαιρία την εκμεταλλεύτηκα φέτος. Δεν πήγα σπίτι μου για Πάσχα. Δε μου αρέσουν άλλωστε οι γιορτές και πολύ περισσότερο οι θρησκευτικές. Όχι δεν είμαι από το είδος του θρησκευόμενου πιστού. Εντελώς άθεος. Δεν έχω καμία αμφιβολία αν υπάρχει ή όχι θεός. Δε φοβάμαι καθόλου αν κάνω λάθος. Ο κάθε σκεπτόμενος μορφωμένος άνθρωπος θα έπρεπε να είχε ξεπεράσει ήδη τέτοιου είδους ανησυχίες. Δεν το συνεχίζω, όμως, άλλο το θέμα, γιατί πολλοί είναι που προσβάλλονται όταν θίγεις την θρησκευτική τους πίστη. Δικαίωμά τους. Δικαίωμά μου κι εμένα να πιστεύω ό,τι θέλω. Αλλά ρε παιδάκι μου, πώς να το πω, συναντάς ανθρώπους με εξαιρετική μόρφωση και ευφυΐα και όταν συζητάνε για θρησκεία και το υπερφυσικό είναι σαν να σταματάει να λειτουργεί ο εγκέφαλός τους!

Τέλος πάντων. Δε θα το αναλύσω. Εγώ, λοιπόν, φέτος, προς μεγάλη απογοήτευση γονέων και συγγενών, δεν πήγα στο πατρικό μου και δεν έκανα Πάσχα. Και τύψεις δεν έχω. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, έχω πάψει να κάνω πράγματα για να ευχαριστιούνται μόνο οι άλλοι. Πρέπει να το αισθάνομαι κι εγώ και να συμμετέχω ευχάριστα. Εγωιστικό; Μπορεί. Είχα, όμως, την ευκαιρία να βάλω σε τάξη λίγο τις σκέψεις μου και το νέο μου σπίτι. Έκανα και βόλτες στην άδεια πόλη, την οποία πολλοί εγκατέλειψαν, παρά την οικονομική κρίση. Και το σημαντικότερο, ξεκουράστηκα! Αλλά για πολύ ξεκούραση! Τόσο που με κούρασε! Δεν είμαι εργασιομανής, αλλά μου την έδωσε ορισμένες στιγμές που καθόμουν χωρίς να κάνω τίποτα. Δεν ξέρω. Ίσως και να βαρέθηκα μόνος μου. Δε μετανιώνω, βέβαια, που δεν έφυγα κι εγώ να «γιορτάσω». Σε καμία περίπτωση. Ίσα ίσα που όταν σκέφτομαι για λίγο το ενδεχόμενο, με πιάνει απελπισία! Από την άλλη, όλη μέρα ψάχνω κάποιον που να έμεινε στην πόλη για να πάω για καφέ ή για ποτό, αλλά μόλις κάποιος ανταποκριθεί βρίσκω δικαιολογία και αποφεύγω να βγω από το σπίτι. Είναι φυσιολογικό τώρα αυτό; Γιατρέ μου, έχω αρχίσει και τρελαίνομαι και δεν το ξέρω; Αν δεν είναι αυτό σχιζοφρένεια τότε τι; Α, και μόλις άρχισαν να ρίχνουν και τις πρώτες κροτίδες για την επικείμενη Ανάσταση του Κυρίου. Κι η ώρα δεν είναι ακόμα ούτε 7… Πάντως ανησυχία δεν υπάρχει. Όπως, είπαν και στο δελτίο ειδήσεων πριν από λίγο, έγινε και φέτος η λήψη του Αγίου φωτός από τον Πανάγιο Τάφο. Ησύχασα κι εγώ, θα αναστηθεί και φέτος.

Και τώρα που μιλάμε για ανάσταση, αυτή η δόλια η οικονομία μας πότε θα βγει από το λήθαργο; Ή για να τα λέμε πιο σωστά τα πράγματα: θα βγει ποτέ; Αυτή φοβάμαι δεν τη σώζει ούτε η Δευτέρα παρουσία! Έχουμε σταματήσει, άλλωστε, προ πολλού να παράγουμε οτιδήποτε. Και πλέον συνειδητοποιούμε ότι το κράτος μας ομοίαζε με την οικονομική κατάσταση του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, που παίρνει νέα δάνεια για να καλύψει τις προηγούμενες οφειλές από κάρτες, στεγαστικά και καταναλωτικά. Σταμάτησαν και οι διαφημίσεις με εορτοδάνεια και διακοποδάνεια. Λες και όποιος τα έπαιρνε έφευγε για διακοπές. Τρύπες μπάλωναν όλοι. Το ίδιο κάνει και η κυβέρνηση. Προσπαθεί να μπαλώσει τρύπες. Με περικοπές και νέα δανεικά. Αλλά πού θα φτάσει αυτό; Ουφ! Μη σας κουράζω άλλο μ’ αυτά. Έχετε και τον Αυτιά άμα θέλετε… αλλά τι να το κάνεις; Όλη μέρα να σκέφτεσαι μόνος, εξαντλείς όλα τα θέματα και σκέφτεσαι και τα σοβαρά. Μυαλό είναι αυτό, πετάγεται πότε από δω και πότε από κει. Μπορείς να το σταματήσεις; Όπως καταλαβαίνετε δεν είναι εύκολο. Άλλωστε, βλέπετε πως παραληρώ. Και πριν πιάσετε το ποντικάκι και εξαφανιστείτε από το βλόγι μου, σας αποχαιρετώ εγώ. Γιατί αν συνεχίσω, θα γράψω μέχρι και πώς το έκαναν οι πρώτοι άνθρωποι των σπηλαίων κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του μάγου-φυλάρχου μην τυχόν και μοιχεύσουν! Το τελευταίο είναι επιρροή από τις τέσσερις διαφορετικές κινηματογραφικές μεταφορές της ιστορίας του Μωυσή και των δέκα εντολών, που παρακολούθησα τις τελευταίες δύο ημέρες στην τηλεόραση. Μα, δεν υπάρχουν πια άλλες ταινίες; Και μια άλλη απορία. Καλά να δεχτώ ότι μέρες που είναι θα βάλουν και μια θρησκευτική ταινία παραπάνω, αλλά είναι ανάγκη να βάζουν ό,τι ταινία τους βρίσκεται με χλαμύδα; Η Κλεοπάτρα γιατί είναι must το Πάσχα ποτέ δεν το κατάλαβα.

Λοιπόν. Αυτό ήταν. Τέλος για την ώρα. Σας χαιρετώ! Και καλά να περάσετε και τις επόμενες δύο εορταστικές μέρες! Εγώ πάλι ελπίζω πως δε θα τρελαθώ μέχρι την Τρίτη!

Singles vs Valentine’s day

Επιτέλους! Άρχισε να καθιερώνεται η Singles’ day! Μια μέρα μετά του Βαλεντίνου, στις 15 Φεβρουαρίου, είναι η ώρα των ελεύθερων και μόνων να γιορτάσουν. Βγαίνουν με φίλους/φίλες μόνους/ες και διασκεδάζουν, ανταλλάσουν δώρα και ούτω καθ’εξής…


Η φωτό από την ομώνυμη σειρά του mega, που μόνο κατ’ όνομα δηλαδή ήταν singles αυτοί, αλλά τέλος πάντων…

Βρήκα και αντίστοιχο site. Χώρια που πολλά μπαράκια, κλαμπάκια και εστιατόρια (στο εξωτερικό κυρίως…) διοργανώνουν βραδιές και πάρτι για singles στις 15 Φεβρουαρίου. Άντε σιγά σιγά και στα μέρη μας…

Γι’ αυτό μην τρελαίνεστε! Μία μέρα είναι η αυριαννή! Θα περάσει γρήγορα! Την Κυριακή γιορτάζουμε όλοι οι υπόλοιποι!!!

Happy Singles Day!!!

Ούτε το National Geographic…

Εδώ και μέρες προσπαθώ να γράψω ένα ωραίο ποστ, κάτι καλό που να κάνει εντύπωση μετά από τόσο καιρό απουσίας, αλλά τίποτα! Καμία έμπνευση! Καμία όρεξη! Με έφαγε η καθημερινότης!

Αλλά όχι! (είπα στον εαυτό μου) Δεν το βάζω κάτω! και αποφάσισα να ανεβάσω μερικές φωτογραφίες που τράβηξα τον τελευταίο καιρό με το κινητό μου. (τι σκατά τα διαθέτουμε 3,2 μεγαπίξελα στο μομπίλι;;;)

Το Πολυτεχνείο από ψηλά. 17η Νοέμβρη και είχα την τύχη να βρίσκομαι στον 5ο όροφο του κτιρίου που στέκεται στη γωνία Στουρνάρη και Πατησίων.

Όταν με βρίσκει φανάρι πολλά παράξενα πράγματα μου τραβούν την προσοχή. Αυτό είχα και την προνοητικότητα να το φωτογραφίσω. Διασταύρωση Κηφισίας και Κατεχάκη. Τι να γυρεύει εκεί ένα καροτσάκι μωρού; Θα μπορούσε ίσως κάποιος να γράψει και μια ιστορία γι’αυτό. Εγώ βαριέμαι.

Νυχτερινή βόλτα στο Σούνιο(Μη ρωτήσετε. Δεν ήταν ρομαντική…). Η εικόνα θολή, λόγω του φτωχού φωτισμού και της μεγάλης απόστασης. Άτιμο πράγμα το ζουμ, αν δεν έχεις καλό φακό…

Μια βραδιά στο Ζυγό παρέα με Παπακωνσταντίνου, Μαχαιρίτσα, Ζουγανέλη, Μπουλά, Σταρόβα, άφθονο κέφι και πολύ γέλιο! Όσοι δεν τους προλάβατε, σπεύσατε στην Ακτή Πειραιώς!

Και όμως δεν είναι φάντασμα των δρόμων! Είναι αληθινό και πότε πότε βολτάρει τις Κυριακές! (Όχι δεν οδηγάει ο Κωσταντάρας και η συνοδηγός δεν είναι η Βλαχοπούλου…το τσεκάρισα!)

Η καλύτερη καραβιδομακαροβάδα ever!!! Ηραίον, λίμνη Βουλιαγμένη Λουτρακίου. Ψαροταβέρνα από τις καλύτερες, με φρέσκο ψάρι και απίθανα θαλασσινά!!!

Ό,τι απέμεινε…

Η θέα στη λίμνη Βουλιαγμένης. Είχε και συννεφιά και φυσούσε! Το τέλειο χιτσκοκικό σκηνικό!

Κι αυτό είναι που λένε «απ’ έξω μπέλα μπέλα και μέσα κατσιβέλα»!
Χορταίνει το μάτι μόνο. Η συνέχεια ήταν ολίγον απογοητευτική. Ψιλομπαγιάτικο και ψιλοφτωχό σε σοκολάτα…Δε λέω που το φάγαμε γιατί κακά λόγια δε θέλω να λέω…

Και μια σημερινή. Ναι! Το έστρωσε μέχρι και στη Γλυφάδα! Θα αφήσω την εικόνα να μιλήσει από μόνη της, γιατί οι περιγραφές μου δε μπορούν να συγκριθούν με αυτές των ρεπόρτερ του alter σε δραματικότητα…

Και για να μην το ξεχάσω… Καλή Χρονιά! Και χρόνια πολλά στους ερωτευμένους που γιόρτασν πριν λίγες μέρες(μπλιαχχ) Και καλές απόκριες! Και καλό Πάσχα, άμα δεν τα ξαναπούμε μέχρι τότενες…