Αρχείο ετικέτας Ό

Η μύγα

μύγαΈτσι για την ιστορία να αναφέρω ότι κάποτε εκεί που καθόμουν και κοίταζα το ταβάνι μπήκε μέσα στο δωμάτιο μια μύγα. Η μύγα έφερε βόλτα όλα τα έπιπλα και κατάληξε να ξαποστάσει πάνω στη μύτη μου. Στην αρχή δεν έκανα καμία κίνηση για να τη διώξω, μη θέλοντας να ταράξω τη γαλήνια ηρεμία μου. Βέβαια, η μύτη είναι ευαίσθητο όργανο και η μύγα τη γαργαλούσε με τα μικροσκοπικά της πόδια. Ανεπαίσθητα το χέρι μου κινήθηκε να τη διώξει. Η γαλήνια ηρεμία μου μόλις είχε τελειώσει. Η μύγα έκανε μια βόλτα πάνω από το κεφάλι μου και αυτή τη φορά κάθισε στο μέτωπό μου. Δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με μια μύγα, σκέφτηκα. Το χέρι μου έκανε πάλι την ίδια κίνηση για να διώξει τη μύγα και την κυνήγησε με ανοιχτή την παλάμη μου την ώρα που η μύγα έκανε τη δεύτερη περιστροφή της πάνω από το κεφάλι μου. Ατρόμητη η μύγα, μόλις το χέρι μου ξάπλωσε ξανά πάνω στο στήθος μου, επέστρεψε στην αρχική της θέση, πάνω στη μύτη μου. Όλη αυτή την ώρα όλα τα υπόλοιπα μέλη του σώματός μου παρέμεναν ακίνητα, προσπαθώντας να διατηρήσουν την γαλήνια ηρεμία μου. Τα μάτια μου εξακολουθούσαν να είναι καρφωμένα στο ταβάνι. Αυτή τη φορά το χέρι μου κινήθηκε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα κάνοντας αέρα πάνω από το κεφάλι μου για να παραμείνει η μύγα μακρυά μου. Πριν ξαπλώσει ξανά πάνω στο στήθος μου, έξυσε την μύτη μου, η οποία είχε ερεθιστεί από το περπάτημα της μύγας. Η μύγα, τρομαγμένη κάπως, κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και τίναζε τα φτερά της. Με την άκρη του δεξιού μου ματιού, το άλλο ήταν ακόμα καρφωμένο στο ταβάνι, την είδα δειλά δειλά να περπατάει πηδηχτά και να με πλησιάζει ξανά. Αυτή τη φορά με ένα απότομο πέταγμα, ήρθε και προσγειώθηκε πάνω στα δάχτυλα του ποδιού μου. Περπάτησε από το μεγάλο δάχτυλο και συνέχισε κάτω από αυτό να κατευθύνεται στο πέλμα. Άλλο ένα ευαίσθητο σημείο. Τίναξα ελαφρά το πόδι κι αυτή με ένα μικρό πέταγμα βρέθηκε στην άλλη πατούσα. Τίναξα και τα δύο πόδια και έτριψα τα πέλματα μεταξύ τους για να φύγει το γαργαλητό και η φαγούρα που μου προκάλεσε η επίσκεψη του πτερωτού εντόμου. Η μύγα βρέθηκε στην συρταριέρα απέναντι από το κρεβάτι και αφού τίναξε έντονα τα φτερά της, πέταξε ξανά για την μύτη μου. Πλέον, δεν κοιτούσα καθόλου το ταβάνι, αλλά παρακολουθούσα τις κινήσεις της ενοχλητικής μύγας. Αστραπιαία αντέδρασα στην επίθεση της μύγας και άρχισα να τη διώχνω κουνώντας και τα δύο μου χέρια πάνω από το κεφάλι μου. Η γαλήνια ηρεμία μου ήταν πια οριστικά παρελθόν. Η μύγα, σαστισμένη, πέταξε μέχρι το φωτιστικό του ταβανιού και κρεμάστηκε από εκεί να κοιτάει το θύμα της. Ο κορμός μου είχε ανασηκωθεί ολόκληρος και την κοίταζα απειλητικά. Έξαλλος, σηκώθηκα από το κρεβάτι και άρπαξα ένα μπλουζάκι από την καρέκλα. Το ανέμισα προς το φωτιστικό για να τη διώξω από το καταφύγιό της. Αυτή πέταξε και έφερε μερικές βόλτες στο δωμάτιο μέχρι που στάθηκε πάνω στο τζάμι του παραθύρου. Πλησίασα αργά και αθόρυβα πίσω της και έφερα με προσοχή την παλάμη μου κοντά της. Μόλις με κατάλαβε σηκώθηκε να με αποφύγει, αλλά το πέταγμά της προς τα πίσω την έφερε πάνω στην παλάμη μου και η αμέσως φυγή προς τα εμπρός την έριξε ξανά πάνω στο τζάμι. Το χέρι μου την ακολούθησε αμέσως και την εγκλώβισε πάνω στην γυάλινη παγίδα. Έμεινα ακίνητος μερικά δευτερόλεπτα και την ένιωθα να κινείται νευρικά για να ξεφύγει. Σκεφτόμουν πώς θα ξεφορτωθώ οριστικά τον φτερωτό μπελά που χάλασε την γαλήνια ηρεμία μου. Να την ζουμπίξω και να την λιώσω πάνω στο τζάμι; Αηδιαστικό. Να την φυλακίσω και να την κλείσω σε μια γυάλα; Μπελαλίδικο και βασανιστικό. Προσεκτικά την έσυρα μέσα στην κλειστή γροθιά μου και με μια απότομη κίνηση την απελευθέρωσα έξω από το ανοιχτό παράθυρο. Επιτέλους, είχα απαλλαγεί από το φτερωτό τερατούργημα, χωρίς να επιβαρύνω το κάρμα μου! Με μια κίνηση πήδηξα στο κρεβάτι και ξάπλωσα στην ίδια θέση πριν διαταραχθεί η γαλήνια ηρεμία μου. Κάρφωσα τα μάτια μου ξανά στο ταβάνι και ένιωθα τις αναπνοές μου να γίνονται όλο και πιο αργές και βαθιές. Δε χρειάστηκε πολύ ώρα για να επανέλθει η γαλήνια ηρεμία μου. Μετά από λίγη ώρα και ενώ είχα έρθει σε κατάσταση ζεν, νιώθω κάτι γαργαλιστικό στις πατούσες μου. Δεν έδωσα σημασία μέχρι που άρχισε να γίνεται πιο ενοχλητικό. Τίναξα ελαφρά τα πόδια μου και με την άκρη του ματιού μου είδα δύο μύγες να κάνουν βόλτες πάνω από το κεφάλι μου…

Advertisements

Θέλω διακοπές

Ναι ναι ναι. Μετά από απουσία αρκετών μηνών, αγαπητό μου ιστολόγιο, είμαι και πάλι κοντά σου. Μη μου ζητάς να μείνω. Δεν ξέρω αν θα φύγω. Δεν ξέρω πόσο θα κάτσω. Είμαι σε χαλαρή διάθεση τις τελευταίες μέρες και σε θυμήθηκα κι εσένα.

Όχι, δεν είμαι σε διακοπές. Όχι ακόμα. Αν και η διάθεση είναι διακοπών και δεν σκοτώνομαι και στη δουλειά. Για την ακρίβεια, μετά βίας κάνω το οτιδήποτε. Από το γραφείο περνάω για πολύ λίγο, αν περνάω, και τα ραντεβού μου είναι ελάχιστα. Χρειάζομαι οπωσδήποτε μερικές μέρες να είμαι αλλού, να μην κάνω τίποτα και να μη σκέφτομαι τίποτα. Όχι, δεν σκοτωνόμουν στη δουλειά το τελευταίο διάστημα. Δε με κούρασαν οι υποχρεώσεις και οι έντονοι ρυθμοί εργασίας. Έχω κουραστεί ψυχολογικά. Χρειάζομαι να γεμίσω μπαταρίες για να επιστρέψω με περισσότερη όρεξη. Θέλω για μερικές μέρες να μη σκεφτώ καθόλου υποχρεώσεις, πελάτες, επαγγελματικά ραντεβού, εκκρεμότητες, το γραφείο.

Θέλω να κλείσω το κινητό και να το ανοίγω όποτε το χρειάζομαι για να τηλεφωνήσω. Θέλω να είμαι στην παραλία όλη μέρα, να διαβάζω λογοτεχνία, να κοιμάμαι και να λιάζομαι και το βράδυ να τα πίνω με φίλους στα μπαράκια. Να με ξεχάσουν όλοι και να τους ξεχάσω όλους για λίγες μέρες. Μια βδομάδα. Άντε δέκα μέρες το πολύ. Και μετά να επιστρέψω φορτσάτος και ορεξάτος για δουλειά. Γιατί, για να είμαστε και δίκαιοι, μ’ αρέσει η δουλειά μου.

Θα φύγω την επόμενη εβδομάδα για το νησάκι μου. Να βρεθώ με συγγενείς και φίλους. Γιατί δεν έχω φύγει ακόμα. Γιατί κατάφερα να έχω μερικές υποχρεώσεις και την επόμενη εβδομάδα. Γιατί οι εκκρεμότητες δεν τελειώνουν ποτέ. Αλλά, αφού το προγραμμάτισα, ό,τι και να γίνει, την επόμενη Τετάρτη το αργότερο εγκαταλλείπω κι εγώ την άδεια αυτή πόλη.

Αυτή την ώρα που γράφω, με διέκοψε τηλεφώνημα από τη γραμματεία του γραφείου μου. Μου έβαλαν δύο νέα ραντεβού για αύριο το πρωί. Όσο μένω εδώ, οι υποχρεώσεις αυξάνονται συνεχώς. Με γεωμετρική πρόοδο. Βέβαια, θα μου πεις, κλαιν οι χήρες κλαιν κι οι παντρεμένες. Έχεις τόση δουλειά σε περίοδο κρίσης, που όλος ο κόσμος κλαίγεται και ανησυχεί για το αύριο, και μας το παίζεις και δύσκολος. Όχι, παράπονο δεν έχω. Δόξα το Θεώ δε θα πω, γιατί δεν πιστεύω, αλλά θα πέσει φωτιά να μας κάψει αν είμαστε και αχάριστοι.

Και επιστρέφουμε στο θέμα μας. Διακοπές. Σε μια εβδομάδα κατεβάζω ρολά και δε με νοιάζει τίποτα. Πάω στο νησάκι μου να κάνω τα μπανάκια μου και να χαλαρώσω. Όχι πως εδώ δεν έχω κάνει μπάνια. Με έτοιμο μαύρισμα θα πάω. Και φυσικό, όχι από σολάριουμ. Που λες, έχουν πάρει φωτιά τα σολάριουμ τις τελευταίες μέρες. Στον τρίτο όροφο του κτηρίου που είναι το γραφείο μου, έχει σολάριουμ. Το ασανσέρ είναι μονίμως κολλημένο στον τρίτο. Ο κόσμος μπαίνει στο κτήριο μόνο για να μαυρίσει. Οι υπόλοιποι υπολειτουργούμε. Αλλά ο Σπιτόγατος δεν το χρειάζεται το σολάριουμ, έχει κάνει ήδη τα μπανάκια του και έχει πάρει το χρωματάκι του. Γιατί κάποιοι με περιμένουν στο νησί άσπρο σαν το γάλα. Θα εκπλαγούν. Εδώ οι βουλευτές μας, που σκοτώνονται στη δουλειά για να μας βγάλουν από την κρίση, τους βλέπω τις τελευταίες μέρες λίγο έως πολύ πιο σκουρόχρωμους. Εγώ θα είχα μείνει πίσω;

Τέλος πάντων. Δε θέλω να φλυαρίσω άλλο. Είχα σκοπό να βάλω και καμιά φωτογραφία καλοκαιρινή, κανένα βίντεο με μουσική διακοπών, αλλά βαριέμαι ακόμα κι αυτό να κάνω. Θα ανεβάσω φρέσκο υλικό από το νησί. Ή έτσι λέω τώρα. Μη το δένετε και κόμπο.

 

 

Workaholic

Μέση διάρκεια ημερήσιας εργασίας: 11 ώρες

Εργάσιμες ημέρες: 6

Ώρα έναρξης βραδινού ύπνου: όλο και πιο νωρίς. Μπορεί και πριν τις 11.

Ώρα αφύπνησης: όλο και πιο νωρίς, επίσης. Μπορεί και πριν τις 7 το πρωί (χωρίς ξυπνητήρι)

Πλέον η κοινωνική μου ζωή περιορίζεται κυρίως τις Κυριακές. Βραδινή έξοδος; Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που βγήκα βράδυ. Μάλλον, ήταν ακόμα Αύγουστος και περιορίστηκε σε θερινό σινεμά. Παρασκευές, δε βγαίνω, είμαι πτώμα από τη δουλειά και συνήθως έχω δουλειά το Σάββατο το πρωί. Για Σαββατόβραδο, ούτε λόγος. Πέρα από το ότι νυστάζω από τις 11, σιχαίνομαι να βγαίνω τα Σάββατα. Αν και, όπως πάει το πράγμα, σε λίγο τα Σάββατα θα μοιάζουν με Πέμπτες, από την αφραγκειά που θα έχει ο κόσμος.

Κι ενώ η αγορά στεγνώνει από ρευστό και η ανεργεία χτυπάει κόκκινο, εγώ το έχω ρίξει στη δουλειά. Τελικά, είναι ο μοναδικός τρόπος για να αποφύγεις το αίσθημα μιζέριας που έχει κατακλείσει την ελληνική κοινωνία τους τελευταίους μήνες. Και βέβαια, ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσεις μέσα από την κρίση. Η οποία κρίση, εδώ που τα λέμε, κάθε άλλο παρά οικονομική είναι, αλλά δε θα επεκτεθώ αυτή τη στιγμή, γιατί προέχει να εκθέσω το προσωπικό μου δράμα.

Και ενώ η δουλειά γεμίζει το χρόνο μου, αυξάνει την αυτοπεποίθησή μου, ικανοποιεί την ανάγκη μου για κοινωνικοποίηση και πολλά άλλα, η τσέπη μου εξακολουθεί, αγαπητέ μου αναγνώστη, να είναι άδεια. Εκείνα τα λεφτά που την προηγούμενη Κυριακή λέγαμε ότι θα έπαιρνα τη βδομάδα που μας πέρασε; Ε, ακόμα τα περιμένω. Και δεν πρόκειται να τα δω πριν το τέλος αυτής που μας έρχεται. Μπορεί να πάει και τη μεθεπόμενη, δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι.

Αλλά δεν απελπιζόμεθα. Η θεραπεία είναι μία. Εργασιοθεραπεία. Είπαμε, μας ανεβάζει το ηθικό, ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα (μαζί και την αφραγκειά μας), και αυξάνουμε τις πιθανότητες για περισσότερα έσοδα.

Και μιας και είναι Κυριακή, η μοναδική μέρα που δε δουλεύω (ακόμα, γιατί και σήμερα θα μπορούσα να έχω ραντεβού) ας χαλαρώσουμε και ας βγούμε στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης με φίλους. Και όχι, όσο και να ανέβει η θερμοκρασία, σε παραλία δε θα πάω. Έχουμε βγει από τους καλοκαιρινούς ρυθμούς πλέον και δεν επιτρέπονται πισωγυρίσματα στην ψυχολογία μας.

ΥΓ1: Τις τελευταίες ημέρες στο γραφείο κάνουμε σεμινάρια διαχείρισης χρόνου. Η χρησιμότητά τους στην περίπτωσή μου θα κριθεί από το αν θα μου δοθεί η δυνατότητα να αυξήσω τον ελεύθερο χρόνο μου κατά τη διάρκεια της ημέρας.

ΥΓ2: Την προηγούμενη Κυριακή πέτυχα τον στόχο μου. Βρήκα παρέα και πήγα στο James Joys. Φυσικά και δε μπορούσα να σηκωθώ από την καρέκλα μετά το φαγητό. Αντί σαλάτας, παραγγείλαμε ένα επίπλεον κύριο πιάτο. Μια κρεατόπιτα. Η σερβιτόρα ευγενικά άφησε να εννοηθεί ότι το θεωρούσε άρρωστο να φάμε σαν ζώα. Τα άδεια πιάτα την άφησαν άφωνη.

ΥΓ3: Σήμερα δεν έχει ούτε φωτογραφίες, ούτε βίντεο, ούτε λινκ. Στο επόμενο ποστ και βλέπουμε…

Η Κυριακή της αβεβαιότητας

Κανονικά σήμερα έπρεπε να βρίσκομαι στο Λουτράκι που η φίλη μου η Μ. βαφτίζει τα δίδυμα κοριτσάκια της. Αλλά ας όψεται η αφραγκιά μου. Πού θα πάει, όμως, αυτή τη βδομάδα θα πληρωθώ και όλα μου τα προβλήματα θα λυθούν! (λέμε τώρα…)

Πάντως. ό,τι και να να γίνει δε χάνουμε το κέφι και την αισιοδοξία μας. Σε ένα μήνα έχω ταξιδάκι. Πέντε μέρες στο Παρίσι! Κλεισμένα εισιτήρια και ξενοδοχείο. Θα μένουμε στη Rue de Rivoli, σε έναν από τους πιο διάσημους δρόμους, όχι μόνο του Παρισιού, αλλά όλου του κόσμου. Βέβαια, το ξενοδοχείο που βρήκαμε έχει ένα μικρό ελάττωμα. Δεν έχει ασανσέρ. Και το δωμάτιο θα βρίσκεται ή στον πέμπτο ή στον έκτο όροφο. Επίσης, από σχόλια επισκεπτών που διαβάσαμε, όλοι θεωρούν αρνητικό την έλλειψη ασανσέρ και τη στενή σκάλα, που δε χωράς να ανέβεις με τις αποσκευές σου. Από την άλλη, μας άρεσαν οι φωτογραφίες και το γεγονός ότι βρίσκεται σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης και ακριβώς δίπλα από μετρό, καθώς επίσης σε ένα πολύ ζωντανό κομμάτι του Παρισιού. Τέλος πάντων, ωραία θα περάσουμε!

Τώρα θα με ρωτήσει κάποιος, πώς γίνεται σήμερα να μη μπορείς να πας μέχρι το Λουτράκι και να κανονίζεις ταξίδι στο Παρίσι για τον άλλο μήνα; Εύκολα. Το ότι σήμερα είμαι άφραγκος είναι ένα εντελώς τυχαίο γεγονός. Κανονικά θα έπρεπε να έχω πάρει τα λεφτά μου και να μη μιζεριάζω τώρα. Αλλά δεν περνάνε όλα από το χέρι μας. Οπότε ευχαριστημένοι είμαστε κι έτσι. Ευτυχώς χθες έβρεξε και κλείστηκαν όλοι σπίτια τους και δε χρειάστηκε να βγω να πάω κάπου. Σήμερα, δεν το βλέπω να βρέχει, αλλά μια ψύχρα την αισθάνομαι όσο να πεις. Μήπως αύριο χρειαστώ σακάκι στη δουλειά; Θα δούμε. Πάντως, δε μπορώ να τη βγάλω πάλι μέσα στο σπίτι και σήμερα. Κάτι πρέπει να κανονίσω. Βασικά, μου έχει λείψει να πάω να ξεκοιλιαστώ στο James Joys στο Μοναστηράκι. Ακροβατεί στα όρια του junk food, αλλά με μια gourmet νότα. Εντάξει, καμία σχέση με μεσογειακή διατροφή, αλλά έχει όμορφες αυθεντικές γεύσεις από την ιρλανδική και βρετανική κουζίνα. Αυτή που έχουν τέλος πάντων. Και με αυτό το φθινοπωρινό καιρό είναι ότι πρέπει το μέρος. Για να δούμε, θα ακολουθήσει κανείς ή θα μείνω με τη χαρά που το σκέφτηκα;

Αυτά για την ώρα. Σας φιλώ και να προσέχετε.

Καλό μήνα!

Μπορεί να μπήκε ο Σεπτέμβρης, αλλά ακόμα δεν έφυγε το καλοκαίρι…

…αφιερωμένο σε όσους εύχονται «καλό χειμώνα«, όταν επιστρέφουν από τις διακοπές.

Πάσχα;;; Last year!!!

Είναι ωραίο τελικά να αγνοείς τις γιορτές. Μια καλή ευκαιρία να βρεθείς με τον εαυτό σου και να βάλεις σε μια τάξη τις σκέψεις σου και το σπίτι σου. Αυτή την ευκαιρία την εκμεταλλεύτηκα φέτος. Δεν πήγα σπίτι μου για Πάσχα. Δε μου αρέσουν άλλωστε οι γιορτές και πολύ περισσότερο οι θρησκευτικές. Όχι δεν είμαι από το είδος του θρησκευόμενου πιστού. Εντελώς άθεος. Δεν έχω καμία αμφιβολία αν υπάρχει ή όχι θεός. Δε φοβάμαι καθόλου αν κάνω λάθος. Ο κάθε σκεπτόμενος μορφωμένος άνθρωπος θα έπρεπε να είχε ξεπεράσει ήδη τέτοιου είδους ανησυχίες. Δεν το συνεχίζω, όμως, άλλο το θέμα, γιατί πολλοί είναι που προσβάλλονται όταν θίγεις την θρησκευτική τους πίστη. Δικαίωμά τους. Δικαίωμά μου κι εμένα να πιστεύω ό,τι θέλω. Αλλά ρε παιδάκι μου, πώς να το πω, συναντάς ανθρώπους με εξαιρετική μόρφωση και ευφυΐα και όταν συζητάνε για θρησκεία και το υπερφυσικό είναι σαν να σταματάει να λειτουργεί ο εγκέφαλός τους!

Τέλος πάντων. Δε θα το αναλύσω. Εγώ, λοιπόν, φέτος, προς μεγάλη απογοήτευση γονέων και συγγενών, δεν πήγα στο πατρικό μου και δεν έκανα Πάσχα. Και τύψεις δεν έχω. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, έχω πάψει να κάνω πράγματα για να ευχαριστιούνται μόνο οι άλλοι. Πρέπει να το αισθάνομαι κι εγώ και να συμμετέχω ευχάριστα. Εγωιστικό; Μπορεί. Είχα, όμως, την ευκαιρία να βάλω σε τάξη λίγο τις σκέψεις μου και το νέο μου σπίτι. Έκανα και βόλτες στην άδεια πόλη, την οποία πολλοί εγκατέλειψαν, παρά την οικονομική κρίση. Και το σημαντικότερο, ξεκουράστηκα! Αλλά για πολύ ξεκούραση! Τόσο που με κούρασε! Δεν είμαι εργασιομανής, αλλά μου την έδωσε ορισμένες στιγμές που καθόμουν χωρίς να κάνω τίποτα. Δεν ξέρω. Ίσως και να βαρέθηκα μόνος μου. Δε μετανιώνω, βέβαια, που δεν έφυγα κι εγώ να «γιορτάσω». Σε καμία περίπτωση. Ίσα ίσα που όταν σκέφτομαι για λίγο το ενδεχόμενο, με πιάνει απελπισία! Από την άλλη, όλη μέρα ψάχνω κάποιον που να έμεινε στην πόλη για να πάω για καφέ ή για ποτό, αλλά μόλις κάποιος ανταποκριθεί βρίσκω δικαιολογία και αποφεύγω να βγω από το σπίτι. Είναι φυσιολογικό τώρα αυτό; Γιατρέ μου, έχω αρχίσει και τρελαίνομαι και δεν το ξέρω; Αν δεν είναι αυτό σχιζοφρένεια τότε τι; Α, και μόλις άρχισαν να ρίχνουν και τις πρώτες κροτίδες για την επικείμενη Ανάσταση του Κυρίου. Κι η ώρα δεν είναι ακόμα ούτε 7… Πάντως ανησυχία δεν υπάρχει. Όπως, είπαν και στο δελτίο ειδήσεων πριν από λίγο, έγινε και φέτος η λήψη του Αγίου φωτός από τον Πανάγιο Τάφο. Ησύχασα κι εγώ, θα αναστηθεί και φέτος.

Και τώρα που μιλάμε για ανάσταση, αυτή η δόλια η οικονομία μας πότε θα βγει από το λήθαργο; Ή για να τα λέμε πιο σωστά τα πράγματα: θα βγει ποτέ; Αυτή φοβάμαι δεν τη σώζει ούτε η Δευτέρα παρουσία! Έχουμε σταματήσει, άλλωστε, προ πολλού να παράγουμε οτιδήποτε. Και πλέον συνειδητοποιούμε ότι το κράτος μας ομοίαζε με την οικονομική κατάσταση του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, που παίρνει νέα δάνεια για να καλύψει τις προηγούμενες οφειλές από κάρτες, στεγαστικά και καταναλωτικά. Σταμάτησαν και οι διαφημίσεις με εορτοδάνεια και διακοποδάνεια. Λες και όποιος τα έπαιρνε έφευγε για διακοπές. Τρύπες μπάλωναν όλοι. Το ίδιο κάνει και η κυβέρνηση. Προσπαθεί να μπαλώσει τρύπες. Με περικοπές και νέα δανεικά. Αλλά πού θα φτάσει αυτό; Ουφ! Μη σας κουράζω άλλο μ’ αυτά. Έχετε και τον Αυτιά άμα θέλετε… αλλά τι να το κάνεις; Όλη μέρα να σκέφτεσαι μόνος, εξαντλείς όλα τα θέματα και σκέφτεσαι και τα σοβαρά. Μυαλό είναι αυτό, πετάγεται πότε από δω και πότε από κει. Μπορείς να το σταματήσεις; Όπως καταλαβαίνετε δεν είναι εύκολο. Άλλωστε, βλέπετε πως παραληρώ. Και πριν πιάσετε το ποντικάκι και εξαφανιστείτε από το βλόγι μου, σας αποχαιρετώ εγώ. Γιατί αν συνεχίσω, θα γράψω μέχρι και πώς το έκαναν οι πρώτοι άνθρωποι των σπηλαίων κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του μάγου-φυλάρχου μην τυχόν και μοιχεύσουν! Το τελευταίο είναι επιρροή από τις τέσσερις διαφορετικές κινηματογραφικές μεταφορές της ιστορίας του Μωυσή και των δέκα εντολών, που παρακολούθησα τις τελευταίες δύο ημέρες στην τηλεόραση. Μα, δεν υπάρχουν πια άλλες ταινίες; Και μια άλλη απορία. Καλά να δεχτώ ότι μέρες που είναι θα βάλουν και μια θρησκευτική ταινία παραπάνω, αλλά είναι ανάγκη να βάζουν ό,τι ταινία τους βρίσκεται με χλαμύδα; Η Κλεοπάτρα γιατί είναι must το Πάσχα ποτέ δεν το κατάλαβα.

Λοιπόν. Αυτό ήταν. Τέλος για την ώρα. Σας χαιρετώ! Και καλά να περάσετε και τις επόμενες δύο εορταστικές μέρες! Εγώ πάλι ελπίζω πως δε θα τρελαθώ μέχρι την Τρίτη!